Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΕΤΑΛΛΟ Η ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ;



Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται· μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η νίκη, παρά ο αγώνας για τη Νίκη. Και ξέρω ακόμα ετούτο, το δυσκολότερο: δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη· η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα, ετούτη: να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή. Κι ακόμα ετούτο, το τρίτο, ακόμα πιο δύσκολο: η βεβαιότητα, πως δεν υπάρχει αμοιβή, να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά, υπερηφάνεια κι αντρεία.
 
Αναφορά στον Γκρέκο, 1961. Εκδόσεις Ελένης Καζαντζάκη, 1981. 477.

      Αγαπάω τα παραμύθια και τους μύθους. Οι ιστορίες που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας και δημιουργήθηκαν από ανώνυμους τελικά καταγράφηκαν. Είναι σαν χρυσάφι. Νοιώθω απεριόριστο ενδιαφέρον για τους έλληνες πολεμιστές …αυτούς τους ανώνυμους, που κάθε χωριό της Πατρίδας τους καθαγιάζει σε ένα μαυρισμένο από τον καιρό μνημείο στην κεντρική πλατεία....εκεί που οι μαθητές παρελαύνουν στις Εθνικές Επετείους !!!
 
     Ναι ομολογώ, είναι ένα είδος τροφής, μια μυστηριώδης ζωή – που δίνει τροφή την οποία (όλοι) οι άνθρωποι έχουν ανάγκη… Εμείς οφείλουμε να τιμήσουν το υλικό αυτό, να βρει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα στοιχεία της Ιστορίας, έτσι ώστε η Ιστορία να παραμείνει ζωντανή μέσα στις επόμενες γενιές, ειδικά στην ανατροφοδότηση της ιστορικής γνώσης.
 
     Στο παλιό ξύλινο κουτί γεμάτο υγρασία ανακάλυψα με περίσσια χαρά τα τέσσερα κομματάκια μέταλλο …απονεμήθηκαν και τίμησαν μια στολή πολεμιστή … δεν είναι βέβαια των πολεμικών επιχειρήσεων του 1940, αλλά συνιστούν και οριοθετούν πράξεις γενναιότητας και ιστορικής μνήμης …είναι από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο(Βαλκανικοί) και το τέλος της τραγικής Μικρασιατικής Εκστρατείας …
 
    Θα αναφερθώ αναλυτικά στο καθένα από αυτά σύντομα… στην Ιστορία και στον συμβολισμό τους….
 
    Απλά θέλησα, λόγω ημέρας να τα ανεβάσω σαν Μνημόσυνο στον παππού και να μου επιτραπεί να τα χαρακτηρίσω (όπως πιστεύω θα ήθελε και ο ίδιος), ως Κεφάλαιο και Κληρονομιά για όλες τις οικογένειες, που έδωσαν φόρο τιμής και αίματος στην Πατρίδα(ανεξάρτητα από κομματικές – πολιτικές θέσεις).
 
 
                            Χρόνια Πολλά για τη μέρα που ξημερώνει
 

                                        Διονύσης Κ. Αναστασόπουλος
 

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

AÇIK DENİZ VE BAŞKACA SIKINTILARIN HİKAYESİ

                              AÇIK DENİZ VE BAŞKACA SIKINTILARIN HİKAYESİ
                                               "Ιστορίες ανοικτής θάλασσας και άλλα δεινά"




                                                                      FOCA  (1)

Ο αέρας της νύχτας καθάρισε τις αισθήσεις του...στηριγμένος στα κάγκελα, παρατηρούσε την πληγή του να τρέχει αίμα κάτω από τα ρούχα με κάθε έντονο χτύπο της καρδιάς...όταν ξαναβρήκε την όραση του, το πλοίο έπλεε πλέον στ΄ανοιχτά...

  Ένιωσε μια τόσο έντονη νοσταλγία, βλέποντας τα φώτα ν΄απομακρύνονται μέσα στη νύχτα...μπορούσε να μαντέψει το άρωμα του καφέ της πρώτης βάρδιας, το ατάραχο ηλιοσκαμμένο πρόσωπο του φωτισμένο από το απαλό φως της γυροσκοπικής πυξίδας...

Λαχτάρησε ότι έσκυβε σ' ένα νέο ναυτικό χάρτη, που έπρεπε (ξανά) να υπολογίσει με ακρίβεια μια καλοχαραγμένη ρότα, με χάρακα, μολύβι και διαβήτη, ενός χάρτη, που αναπαριστούσε έναν κόσμο γνωστό, οικείο, ρυθμισμένο από χρονόμετρα και εξάντες, ώστε να επιτρέπουν να κρατάς τη στεριά σε ασφαλή απόσταση... σε προστάτευαν από την ύπουλη "ξέρα", που περίμενε να σε βυθίσει απρόσμενα....

Με πρόδωσε, είπε μέσα του .... μα μπορεί να είναι ευτυχισμένη έτσι...γιατί όχι ; θα μπορούσε να ξανα-σμίξει τόση αγάπη ; οι μήνες μαζί της μηδενίστηκαν και εξιλεώθηκαν μέσα σε ένα καινούργιο σχέδιο φυγής !!!

Τόση ένταση στο πουθενά, οι έντονες στιγμές "μαζί" τέλειωσαν, η ιστορία πάγωσε και την κοίταξε να φεύγει απόμακρη και βουβή...ποιός ήταν ο χαμένος και ο ποιός ο νικητής; πολύ νωρίς να κρίνεις σε μια ζωή που ορίζει ο υγρός, γαλάζιος κόσμος του Αιγαίου...τα χρόνια που θα έρθουν ...όλα αυτά τα χρόνια τα λατρεμένα ...τα δικά μας που έρχονται ....η ιστορία συνεχίζεται , πολύ πιο συναρπαστική από ποτέ ...κοιτάζοντας βαθιά μέσα της με μια γλυκιά προστατευτική ματιά !!!


Μακάρι, σκέφτηκε, να μπορέσω να ξαναγυρίσω στην λατρεμένη μου θάλασσα...μακάρι να μπορέσω να βρώ γρήγορα ένα καλό πλοίο !!!





 (1) Foca,  είναι η μικρή πόλη PHOCΑΙA(μια από τις 12 Ιωνικές πόλεις), με κατοίκους μέχρι την περασμένη εικοσαετία κυρίως ψαράδες. Βρίσκεται στα 70 χλμ βόρεια της Σμύρνης(Ismir) και είναι φημισμένη για τα κρυστάλλινα νερά και τα πέτρινα σπίτια.
Το όνομα της συναντάται στα Ομηρικά έπη , ειδικότερα στην Οδύσσεια με τους συντρόφους του Οδυσσέα να μαγεύονται από τις Σειρήνες. Οι πρώτοι κάτοικοι της ήταν Έλληνες, που έφτασαν τον 9ο αιώνα π.χ  και την εποίκησαν.


Συνεχίζεται διαδικτυακά για όλο το καλοκαίρι - με μικρά αποσπασματικά τμήματα και συνεχείς διορθώσεις - ολοκληρωμένο στα τέλη Σεπτέμβρη από γνωστό εκδοτικό οίκο, με ελληνικό τίτλο:

                                    "Ιστορίες ανοικτής θάλασσας και άλλα δεινά"


 
                                                          Δ.Α