Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014


ΣΕΛΙΔΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2014


Το αμαξάκι με τις τρεις ρόδες

 


Τα βήματα του ήταν σταθερά …πιο γοργά καθώς πλησίαζε στην εκκλησία …σπίτι περίμεναν τα δυο αδελφάκια και η γιαγιά να τους πάει το «συσσίτιο» της εκκλησίας ...καμάρωνε καθώς θυμόταν τα λόγια της μητέρας του :



Κωνσταντίνε μου, γλυκό μου παιδί εσύ θα είσαι ο πατέρας για τα αδέρφια σου τώρα …εσύ θα με βοηθάς όσο λείπω τα πρωινά και τα βράδια για δουλειά ….εντάξει άγγελε μου ;
 
 


Ναι μητέρα, απάντησε και τα μάτια του βούρκωσαν ξανά από τις αναμνήσεις - εξάλλου ήταν μόνο έξι ετών όταν ο πατέρας χάθηκε για πάντα και τώρα στα έντεκα του (πέντε χρόνια μετά) τα είχε καταφέρει περίφημα στον καινούργιο ρόλο του .
 
 
Μα να κάτι έλαμψε στα μάτια του ..δυο τεράστιες μαύρες σακούλες γεμάτες παιχνίδια στην είσοδο μιας πολυκατοικίας …κοντοστάθηκε και μετά πλησίασε με την λαχτάρα ενός εντεκάχρονου που έχει στερηθεί για χρόνια την επαφή με τα παιχνίδια …κοίταξε δεξιά – αριστερά και κανένας κάτοχος δεν φαινόταν …. ψηλάφησε τα πρώτα παιχνίδια στην κορυφή ….ανείπωτη η χαρά του ….

Μετά ξεκίνησε να ψαχουλεύει τον θησαυρό λίγο πιο βαθιά, όμως να που σταμάτησε απότομα …τα τακτοποίησε ξανά και συνέχισε το δρόμο του ….σκέφτηκε:
 
 
Κάποιου ενοίκου της πολυκατοικίας θα είναι …τόσα πολλά παιχνίδια όμως, τι χαρά θα έκαναν τα παιδιά του !
 
 
Εξάλλου είχε το χρέος να φέρει πίσω το συσσίτιο για τα αδελφάκια και την άρρωστη γιαγιά …
 
 
Κωνσταντίνε ..Κωνσταντίνε έλα εδώ …μια διαπεραστική φωνή, φιλική όμως τον σταμάτησε …γύρισε και στο απέναντι πεζοδρόμιο η καλή κυρία Μ., με ένα πλατύ χαμόγελο τον καλούσε κοντά της ….Άφοβα πλησίασε …δίπλα της ένας άγνωστος γι' αυτόν κύριος καθόταν παράμερα …τους χαιρέτισε και τους δυο και τότε άκουσε κάτι που τον έκανε ν΄ αγαλλιάσει:
 
 
Κωνσταντίνε άνοιξε τις δυο σακούλες και διάλεξε ότι επιθυμείς …
 
 
 
Αλήθεια το λέτε; Ώστε δικά σας είναι τα παιχνίδια ; σας ευχαριστώ πάρα ..μα πάρα πολύ ...
 
 
Έτρεξε με μια λαχτάρα και κάθε φορά που έπιανε κάτι φωτίζονταν το πρόσωπο του …..ένας αμαξάκι στραπατσαρισμένο με τρεις ρόδες ήταν ο θησαυρός του … τον αγκάλιαζε πλέον σφιχτά, ενώ δεν παρέλειψε με τις ευχαριστίες του να ρωτήσει :
 
 
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ , αλλά θα μπορούσε να πάρω και μια κούκλα για την αδελφούλα μου στο σπίτι , εάν γίνεται και δεν τη στερήσω από κάποιο άλλο παιδάκι ;
 
 
Μια αθώα ερώτηση , γεμάτη λαχτάρα ενός παιδιού που έχει αναλάβει ρόλο μεγάλου …..μια κούκλα για την αδελφή του … τόσο απλά και ανθρώπινα !!!
 
 
Επέστρεφε σπίτι με τα πλαστικά δοχεία του συσσιτίου της εκκλησίας και δυο παιχνίδια στην αγκαλιά του…. ένιωσε περήφανος πάλι με τα λόγια της μητέρας :
 
 
Κωνσταντίνε γλυκό μου παιδί εσύ θα είσαι ο πατέρας για τα αδέλφια σου …
 
 


Οι πρώτες στάλες της βροχής ξεκίνησαν να πέφτουν …αγκάλιασε σφιχτά την κούκλα και το λειψό αυτοκινητάκι μέσα στο παλτουδάκι του για να τα προστατέψει και συνέχισε το δρόμο του ...
 
 


Ο πολύτιμος θησαυρός του δεν έπρεπε να βραχεί …όμως ίσως δεν γνώριζε ότι η βροχή αυτή της γκρίζας πόλης δεν έχει τη δύναμη να λεκιάσει την κρυστάλλινη καθαρότητα ενός παιδιού, ενώ μπορεί με ξεχωριστή ευκολία να διαπερνά και να λεκιάζει τις δικές μας ζωές …
 
 


Παρατηρητές του πόνου, θα μονολογήσει κάποιος …
 
 

Ε..και τι να κάνουμε εμείς τώρα βρε αδελφέ, έχουμε τα δικά μας βάσανα, θα προσθέσει ίσως κάποιος άλλος …
 
 
Αλήθεια ο Κωνσταντίνος δεν θέλησε συνειδητά να διαπράξει το αυτονόητο για ένα στερημένο μικρό παιδάκι: μια ενδεχόμενη κλοπή ξένης ιδιοκτησίας, όπως θα ισχυριζόταν ο ιδιοκτήτης των αφαιρεθέντων αντικειμένων ευτελούς αξίας…Παρέμεινε σταθερός με ήθος και αξιοπρέπεια ξεπερνώντας την παιδική του λαχτάρα για παιχνίδια με γνώμονα το χρέος στη μητέρα και τ’ αδέλφια του…
 
 
Όμως σε εμάς λέκιασε βαθιά την αντανάκλαση στο ατσάλινο βαρύ επώνυμο ρολόι … στα ακριβά αλουμινένια ζαντολάστιχα ενός αστραφτερού αυτοκινήτου που δεν έπρεπε να λασπωθούν …. στους καθρέφτες ενός ζεστού σπιτιού με ένα βαρυφορτωμένο χριστουγεννιάτικο γεύμα …….μια τόσο δυνατή αντανάκλαση ενός μαθήματος αξιοπρέπειας από ένα παιδί – αγωνιστή...
 
 
Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς πατέρα με σύμμαχο του μοναδικό αξίες και ήθος …
 
 
Υπάρχει τελικά ελπίδα, θα αναρωτηθεί κανείς σήμερα σ΄ αυτόν τον τόπο;
 
 
Ναι υπάρχει,  όσο υπάρχουν παιδιά σαν τον μικρό Κωνσταντίνο γύρω μας …
 
 
Αρκεί ν΄ ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια της ψυχής μας να τα δούμε ….
 
 
Η αξιοπρέπεια και η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής δεν γνωρίζουν όρια !!!
 
 
Καλά Χριστούγεννα σε όλους
 
 
                Διονύσης Κων. Αναστασόπουλος


Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

ΜΟΝΑΞΙΑ











Μοναξιά:

Η μορφή αντικοινωνικής κοινωνικότητας που μας εμφύσησε ο Mark Zuckerberg έχει κάνει cool να επισυνάπτουμε σχέσεις με avatar, που αυτόματα απαιτεί να περνάμε πολλές - πολλές ώρες μόνοι μας με τον υπολογιστή, ειδικά τα βράδια.


Οπότε η μοναξιά συνιστά ταμπού σήμερα, διότι είναι παράλληλα και προαπαιτούμενο για να επιτύχει το εικονικό μοντέλο ζωής, μέσα στο οποίο έχουμε μάθει να λειτουργούμε και να επικοινωνούμε τα τελευταία χρόνια.

Και εάν παραδεχόμασταν εντελώς «άπληστα» ότι αυτό δεν μας καλύπτει πια, αλλά αντίθετα επιτείνει το συναίσθημα της μοναξιάς, οι Mark Zuckerberg και Jack Dorsey αυτού του κόσμου μάλλον θα είχαν μείνει χωρίς δουλειά…!!!

Αυτή είναι και η πικρή αλήθεια !!!

Kαλό σας βράδυ





 

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

ΜΝΗΜΕΣ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ (1947-1949) - MΕΡΟΣ Α'



ΜΝΗΜΕΣ ΕΜΦΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ (1947-1949)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΑΡΡΗΣ(Σαρήγιαννης) – ένας ξεχασμένος Διοικητής του Δ.Σ.Π.



 

 














 


 

Τους μαχητές αγωνιστές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας(Δ.Σ.Π) στην Πελοπόννησο, της θρυλικής ΙΙΙ μεραρχίας, της Νεκρής Μεραρχίας[1], η οποία εγκαταλείφθηκε από την πολιτική ηγεσία του ΚΚΕ, κοσμεί και η περίπτωση του Γιάννη Σαρρή(Σαρήγιαννη).

 
Οι 3000 περίπου μαχητές, από τους 3.200 (περίπου) της ΙΙΙ Μεραρχίας, που έπεσαν στα βουνά του Ταϋγέτου, του Πάρνωνα, του Ερύμανθου και αλλού «παραμένουν εκεί παρόντες».

Ένα μνημόσυνο ατάφων[2](μέχρι και τα μέσα του 1950 άσπριζαν τα οστά των πεσόντων μαχητών του ΔΣΠ, όχι μόνο σε πλαγιές που εκτελέστηκαν, αλλά και πλησίον κατοικημένων χώρων), αλλά και μαρτυριών ενός προδομένου αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.

Η μελέτη της πολεμικής ιστορίας του Γιάννη Σαρρή ή Σαρήγιαννη μπορεί να βοηθήσει τις νεώτερες γενιές να αντλήσουν πείρα από τον ταξικό αγώνα(όπως παρουσιάστηκε) του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που συγκρούστηκε με τον ιμπεριαλισμό και αν και ηττήθηκε κατά συντριπτικό τρόπο στα πεδία των μαχών ωστόσο χρησιμοποιείται ως συνεχιζόμενη δύναμη πολιτικής.

Ο ΔΣΠ αντιμετώπισε υπερδεκαπλάσιους κάθε φορά αντιπάλους, με αναλογία 1 προς 70 περίπου στα πυρομαχικά και στα εφόδια, σημειώνοντας χαρακτηριστικά:

 
«Αεροπορία, Ναυτικό, άρματα μάχης, ενώ το Πυροβολικό ήταν είδος εν ανεπαρκεία για τους μαχητές του ΔΣΠ, σε αντίθεση με τους αντιπάλους τους. Η γεωγραφική θέση της Πελοποννήσου γινόταν αρνητική για τους μαχητές του ΔΣΕ εξαιτίας αυτών των ελλείψεων. Η δοκιμασία ήταν μεγάλη. Ο ηρωισμός, η αυτοθυσία και η πίστη σε αγώνα που ήταν δίκαιος, αντιιμπεριαλιστικός, έδωσε τη δυνατότητα στο ΔΣΠ να ελέγχει το φθινόπωρο του 1948 τα 2/3 της Πελοποννήσου αλλά να υποκύπτει στη συνέχεια λόγω της έλλειψης πυρομαχικών από υπέρτερες δυνάμεις»[3].

 
Αλλά ας δούμε ποιος ήταν ο στρατιωτικός ρόλος του Γιάννη Σαρρή- έφεδρου ανθυπολοχαγού από το χωριό Αστέρι Κυνουρίας - στη σύνθεση του Δ.Σ.Π:



                                                  Σύνθεση ΙΙΙ Μεραρχίας Δ.Σ.Π.



Διοικητής, Στέφανος Γκιουζέλης, συνταγματάρχης, μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου του ΔΣΕ, Πολιτικός Επίτροπος, Βαγγέλης Ρογκάκος, αντισυνταγματάρχης, Βοηθός Πολιτικού Επιτρόπου, Κώστας Μουλόπουλος και Επιτελάρχης ο Γιώργος Κονταλώνης, αντισυνταγματάρχης.

Επόπτης όλων των Γραφείων του Επιτελείου 3ης Μεραρχίας, Γιώργος Αρετάκης (Σφακιανός), αντισυνταγματάρχης

· Διευθυντής του Γραφείου Επιχειρήσεων, Κώστας Μπασακίδης, αντισυνταγματάρχης

· Διευθυντής 2ου Γραφείου, Λυκούργος Γιαννούκος (Μετερίζης), ταγματάρχης

· Διευθυντής Δικαστικού, Νίκος Γκότσης, αντισυνταγματάρχης

· Διοικητής Λαϊκής Πολιτοφυλακής, Ηλίας Κιαπές, αντισυνταγματάρχης

· Διευθυντής Επιμελητείας, Γιάννης Παπαδόπουλος, ταγματάρχης

· Υπεύθυνος Δημοκρατικής Νεολαίας, Γιάννης Κώνστας (Αγγελος)

· Διοικητής της Σχολής Αξιωματικών, Κώστας Κανελλόπουλος, αντισυνταγματάρχης

· Διοικητής Λόχου Ασφαλείας, Νίκος Πανούσης, λοχαγός

Διοικητής της 22 Ταξιαρχίας, Γιάννης Σαρρής (Σαρήγιαννης), αντισυνταγματάρχης, Πολιτικός Επίτροπος (ΠΕ), Χριστόφορος Κώνστας, αντισυνταγματάρχης.

Διοικητής της 55ης Ταξιαρχίας, Θεόδωρος Πρεκεζές, αντισυνταγματάρχης, ΠΕ, Κώστας Λαδάς, ταγματάρχης.

Περιφερειακά Αρχηγεία:

· Διοικητής Αρχηγείου Πάρνωνα, Γιώργος Ατζακλής, ταγματάρχης, ΠΕ Νίκος Λάτσης, ταγματάρχης.

· Διοικητής Αρχηγείου Ταϋγέτου, Κώστας Ξυδέας, ταγματάρχης, ΠΕ Γιώργος Παπαδόπουλος, λοχαγός.

· Διοικητής Αρχηγείου Μαινάλου Δημήτρης Γιαννακούρας (Πέρδικας), ταγματάρχης, ΠΕ Γιώργος Σπυρόπουλος.

· Διοικητής Αρχηγείου Αχαΐας - Ηλείας Δημήτρης Πετρόπουλος (Ζαχαριάς), ταγματάρχης, ΠΕ Θωμάς Αγγελάκος, ταγματάρχης.

· Διοικητής Αρχηγείου Αργολιδοκορινθίας, Μανώλης Σταθάκης, αντισυνταγματάρχης, ΠΕ Γιώργης Δαράκης, λοχαγός.



Το βιογραφικό του Γιάννη Σαρρή, όπως έχει διασωθεί είναι το παρακάτω:


Ο Γιάννης Α. Σαρρής γεννήθηκε στα Τσιτάλια το 1915 και τελείωσε το γυμνάσιο στο Λεωνίδιο το 1935. Το 1936 στρατεύτηκε και απολύθηκε το 1939 ως έφεδρος ανθυπολοχαγός, ενώ το 1940 επιστρατεύτηκε και πολέμησε στον ελληνοϊταλικό πόλεμο και μάλιστα προήχθη στο βαθμό του Υπολοχαγού επ’ ανδραγαθία για την πολεμική αρετή του που επέδειξε στη διάρκεια των μαχών.

 
Ο Σαρρηγιάννης το 1943 ήταν υπεύθυνος του ΕΑΜ Τσιταλίων. Τον Ιούνη του 1943 ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής της πρώτης αντάρτικης ομάδας του Πάρνωνα, που την αποτελούσαν 30 περίπου Κοσμίτες και από τα γύρω χωριά, καπετάνιος ήταν ο Κώστας Απαλοδήμας. Στις 27 Ιούλη 1943, ο Σαρρηγιάννης με τη διμοιρία του έστησαν ενέδρα σε λόχο Ιταλών καραμπινιέρων που ερχόταν στον Κοσμά[4] με διοικητή το λοχαγό Φεστούτσιο, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Ο λόχος των Ιταλών διαλύθηκε και είχε πολλούς νεκρούς, τραυματίες και αιχμαλώτους, ελάχιστοι διέφυγαν, οι αντάρτες δεν είχαν θύματα.

 
Ο Σαρρηγιάννης έγινε διοικητής του 2ου λόχου, του 1ου τάγματος, του 8ου συντάγματος του ΕΛΑΣ, έλαβε μέρος σε πολλές μάχες εναντίον των κατακτητών και των συνεργατών τους. Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, ανέλαβε υπεύθυνος της πολιτοφυλακής Αρκαδίας - Λακωνίας.


Μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας, στις 12 Φλεβάρη 1945, οι παραστρατιωτικές οργανώσεις, με την ανοχή του κράτους, καταδίωκαν τους αγωνιστές του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Ο Σαρρηγιάννης κρυβόταν στη γύρω περιοχή διότι κινδύνευε η ζωή του. Πιάστηκε από τη χωροφυλακή τον Οκτώβριο του 1945 και κλείστηκε στις φυλακές της Σπάρτης, μέχρι το Μάρτη του 1946.


Εντάχθηκε από τους πρώτους στο Δημοκρατικό Στρατό Πελοποννήσου(Δ.Σ.Π) και υπηρέτησε στην περιοχή του Μαινάλου. Το Νοέμβρη του 1948 τοποθετήθηκε διοικητής της μιας από τις δύο ταξιαρχίες (22η), που είχε ο Δημοκρατικός Στρατός στην Πελοπόννησο. Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες, σκοτώθηκε στις 7 Μάρτη 1949, στα σύνορα Αχαϊας – Ηλείας(επιχείρηση «Περιστερά»). Ο τάφος του(χωρίς μνήμα) βρίσκεται - κατά μαρτυρίες - στο χωριό Χελιδόνι Ηλείας.

 
Ο Σαρρηγιάννης ήταν ένας συνετός, αγαπητός και φλογερός πατριώτης, ήταν από τους καλύτερους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ και του ΔΣΠ και γι αυτό τον λόγο τον σέβονταν και τον εκτιμούσαν φίλοι και αντίπαλοι.

 
Η αληθινή ιστορία παραμένει ο τιμητής μάρτυρας του παρελθόντος, ο πολύτιμος δάσκαλος για το παρόν και ο σοφός σύμβουλος για το μέλλον. Χωρίς την αληθινή γνώση του χτες, δεν μπορείς να καταλάβεις το παρόν και να χαράξεις σωστή πορεία για το μέλλον.


Εκτιμώ πως η διερεύνηση της πολεμικής ιστορίας του Διοικητή της 22 Ταξιαρχίας, αντισυνταγματάρχη Γιάννη Σαρρή (Σαρήγιαννης), μπορεί να δώσει απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα για την διάλυση του ΔΣΠ και κυρίως για την εγκατάλειψη από τις κεντρικές δυνάμεις.

 
Η ιδεολογία του μαχητή – αξιωματικού του αλβανικού μετώπου και μετέπειτα του Δ.Σ.Π ήταν γεμάτη από συναίσθημα.

 
Ίσως δεν υπάρχουν πιο κατάλληλα λόγια από του Σπύρου Μελετζή[5] για να το εκφράσουν:

 
«Κι απορούσες ποια δύναμη θεϊκή, αόρατη, ξανάνιωσε σε μια στιγμή τούτο το λαό, τον ξανάπλασε και τον ύψωσε ως τα μεσούρανα, τον λευτέρωσε από κάθε προκατάληψη, του ξαστέρωσε τη σκέψη, τον έλουσε στο φως της και τον φτέρωσε έτσι ώστε να νιώθει πως δεν είναι πια αδύναμος και άβουλος, αλλά λαός θεριό, λαός Τιτάνας, γίγαντας, ημίθεος. Ένας λαός που βρήκε για μια στιγμή τον εαυτό του, τη χαρά του, τη λευτεριά του κι ας πήγαινε αύριο στον πόλεμο».

 
Ακριβώς αυτή την ιδεολογία ασπάστηκε και ο Γιάννης Σαρρής, μέχρι το θάνατο του.

 
Συμπερασματικά, ο εμφύλιος στην Πελοπόννησο αποτέλεσε μια ακραία πόλωση, η χειρότερη μορφή ένοπλης σύγκρουσης που γνώρισε ο τόπος και διαπέρασε ανατινάζοντας τις στοιχειώδεις μορφές κοινωνικής συνύπαρξης: οικογένεια, γειτονιά, χωριό, όπου η Κατοχή και η Αντίσταση δυστυχώς δεν ανανέωσαν ή ανακύκλωσαν το παραδοσιακό πολιτικό δυναμικό. Αυτό είναι ένα σημείο που εχθροί και φίλοι στάθηκαν μετεμφυλιακά και ίσως(εκτίμηση του συγγραφέα) θα πρέπει να σταθούν έντιμα και σήμερα χωρίς παραχαράξεις, διαστρεβλώσεις και μικρότητες.


Χωρίς το άκαμπτο προσωπείο μιας κομματικής προπαγάνδας[6]– επιλεκτικής μνήμης και φυσικά χωρίς την άκριτη αποθέωση των νικητών απέναντι στους «ληστοσυμμορίτες» ή την αβασάνιστη δικαίωση σε καθετί των ηττημένων στη μάχη, αλλά «νικητών» στην ιστοριογραφική και λογοτεχνική παραγωγή μετά το 1974.
 
 
 
                                                      Διονύσης Κων. Αναστασόπουλος
 
 
 
 
YΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
 
 

[1] Η Νεκρή Μεραρχία, Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου(Μπελάς) ανθυπολοχαγός Δ.Σ.Π., εκδ. Αλφειός , Αθήνα 2002.

[2]Σύμφωνα με διαταγή – προκήρυξη του στράτηγου Μανιδάκη γράφει ότι θα «ηύχευτο να παραδίδονται (οι αντάρτες) από μόνοι τους αντί «να φονεύονται και να παραμένουν άταφοι ως προδόται». Βλ. περιπτώσεις μαχητών του ΔΣΕ που ετάφησαν στο νεκροταφείο του χωριού και κατόπιν ξεθάφτηκαν και αφέθηκαν να διαμελιστούν από τα αγρίμια και τα πτηνά υπήρξαν πάρα πολλές.
[3] Σύμφωνα με μαρτυρία του Αλέκου Παπαγεωργίου, επιτελάρχη του Κλιμακίου του Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας (ΚΓΑΝΕ) την περίοδο του εμφυλίου πολέμου 1946-1949.
 [4] Εδώ δίνει ο Γιάννης Σαρρής τη μαρτυρία του(στις 15/12/1945): Δικές μας απώλειες καμιά, Ιταλοί: 32 νεκροί, 36 τραυματίες και ένας ανθυπολοχαγός, αιχμάλωτοι 45 στρατιώτες, 3 αξιωματικοί, λάφυρα 85 αραβίδες, 5 αυτόματα, 12 οπλοπολυβόλα με χιλιάδες πυρομαχικά, ένας βαρύς όλμος και δύο ασύρματοι.
[5] Ο Σπ. Μελετζής υπήρξε φωτογράφος κατά τη διάρκεια του Αγώνα. Βλ. Με τους αντάρτες στα βουνά, Σπύρος Μελετζής, Αθήνα 1984, 3η έκδ., σ. 8.
 
[6] Δεν ασκούσα, βέβαια, τότε καμιά απολύτως επιρροή. Ήμουν ένα στελεχάκι της βάσης, που δεν μετείχε στις πολιτικές διεργασίες, που δεν είχε την πληροφόρηση, αλλά δεν είχε και το κουράγιο να δει κατάματα τους ανθρώπους, οι οποίοι στα μάτια του παρουσιάζονταν γιγάντιοι. Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ. Άνθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες….
Σημ. Απόσπασμα από τη συνέντευξη με τον Λεωνίδα Κύρκο - συμμετείχε και ο καθηγητής και εκλογολόγος Ηλίας Νικολακόπουλος - στις 3-12-2006, στην εφημ. Καθημερινή.


 
  

Η σφαγή στο Τζιάος







ΜΙΚΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Η σφαγή στο Τζιάος

Επί 35 χρόνια τους περίμεναν οι οικογένειες και οι συνάδελφοι τους !!!
...
H πολύ γνωστή φωτογραφία, στην οποία εικονίζονται οι πέντε ήρωες του Τζιάος, φαίνονται κατά την ώρα της αιχμαλωσίας τους στις δύο ή ώρα της 14ης Αυγούστου 1974, έχει συνέχεια.
Στη φωτογραφία εικονίζονται ο λοχίας Αντωνάκης Κορέλλης, ο Πανίκος Νικολάου, ο Χριστόφορος Σκορδής, ο Ιωάννης Παπαγιάννης και ο Φίλιππος Παπακυριακού. Οι πέντε Έλληνες Κύπριοι πατριώτες αγωνίστηκαν μέχρι και την τελευταία σφαίρα πριν τους κυκλώσουν τα τουρκικά άρματα μάχης.
Πιστοί στον όρκο τους στην Εθνοφρουρά έδωσαν και την τελευταία ρανίδα του αίματός τους για την πατρίδα. Το καινούργιο στην υπόθεση που έρχεται σήμερα στο φως είναι μια άγνωστη φωτογραφία που ενισχύει την εκδοχή του Τούρκου δημοσιογράφου Ερκίν Κονουκσεβέρ, ότι φωτογράφησε πολλές σκηνές της σύλληψης και της εκτέλεσης των πέντε ηρώων. Ο δημοσιογράφος συνελήφθη, δύο μέρες μετά τη φωτογράφηση, από άνδρες της Εθνικής Φρουράς στην περιοχή του Λήδρα Πάλας. Η νέα συγκλονιστική φωτογραφία από το χαμένο φωτογραφικό υλικό εντοπίστηκε στην Ελλάδα, όπου φαίνεται ότι κάποιοι «έδωσαν» ή πώλησαν το πολύτιμο υλικό που αποτελεί μέρος από τη νεότερη ιστορία της Κύπρου. Τα περσινά δημοσιεύματα για το θέμα κράτησαν έναν ολόκληρο μήνα όταν πρώτη η «Σημερινή» αποκάλυψε ότι οι πέντε ήρωές μας εκτελέστηκαν λίγο μετά τη σύλληψή τους με χαριστική βολή στο πρόσωπο.
Οι θεατρινισμοί των Αττίλων που στις φωτογραφίες φαίνονται να προσφέρουν τσιγάρο και φωτιά στους αιχμαλώτους, έγιναν για λόγους προπαγάνδας και διήρκεσαν μόνο όση ώρα ήσαν εκεί ο Κονουκσεβέρ και οι συνοδοί του. Έδωσαν τσιγάρο σε έναν από τους συλληφθέντες και του το άναψαν, ενώ δίπλα έκλαιγε γοερά ο μικρότερος στην ηλικία μόλις 18 χρονών Φίλιππος Παπακυριακού. Αισθανόταν από ένστικτο τι θα ακολουθούσε αυτή την επιτηδευμένη ευγένεια.
Τα οστά των πέντε βρέθηκαν σε πηγάδι στο Τζιάος. Στο ίδιο πηγάδι βρέθηκαν τα οστά άλλων 14 Ελλήνων.

Πολεμικός ανταποκριτής

Η φωτογραφία ελήφθη από τον Τούρκο δημοσιογράφο Ερκίν Κονουκσεβέρ(Ergin Konuksever) που διέθετε πολύ καλές φωτογραφικές μηχανές για την τεχνολογία της εποχής. Επρόκειτο για πολεμικό ανταποκριτή που ήρθε στην Κύπρο με το στρατό εισβολής για να αποτυπώσει τα κατορθώματά του.
Ο ίδιος ο Κονουκσεβέρ μίλησε στον Τουρκικό και Ελληνικό Τύπο και είπε πολλά μετά από πίεση. Η η νέα φωτογραφία που αποκαλύπτουμε σήμερα αποδεικνύει ότι ο δημοσιογράφος όντως δεν επέβαινε του πρώτου άρματος που συνέλαβε τους πέντε του Τζιάος. Ακολουθούσε με άλλο άρμα στο οποίο βρισκόταν και ο επικεφαλής της προέλασης προς την Αμμόχωστο, ο διοικητής της 28ης Μεραρχίας του τουρκικού στρατού, υποστράτηγος Χακί Μπουραττάς, στις διαταγές του οποίου υπάγονταν όλες οι παραστρατιωτικές μονάδες. Από το δεύτερο αυτό άρμα φωτογράφησε τη σύλληψη. Με ζουμ του φακού έφερε κοντά τους πέντε, γι’ αυτό και η ποιότητα της φωτογραφίας που εκτυπώθηκε βιαστικά στα τυπογραφεία της εφημερίδας «Μάχη». Στο ίδιο φίλμ φωτογραφίζει πολλές φορές τη σκηνή και ακολούθως το άρμα στο οποίο επέβαινε απομακρύνεται προς το Τζιάος. Ο ίδιος, όμως, επιστρέφει και συνεχίζει να φωτογραφίζει τους αιχμαλώτους.

Ερμητικά κλειστές σε φάκελο

Ο Κονουκσεβέρ ως άνθρωπος συγκλονίζεται από αυτά που βλέπει μπροστά του, αλλά αδυνατεί να τα ελέγξει. Δεν φωτογραφίζει την εκτέλεση, αλλά αλλάζει φιλμ και φωγογραφίζει τους πέντε να κείτονται νεκροί στο έδαφος. Κι αυτό το φίλμ, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ανθρώπων που ενεπλάκησαν τότε στη σύλληψη των Τούρκων, διασώζεται και παραδίδεται στο ΓΕΕΦ και σε Ελλαδίτες αξιωματικούς. Φαίνεται ότι το φιλμ δεν χάθηκε ούτε καταστράφηκε, αλλά βρίσκεται στην Αθήνα όπου φυλάγεται στον ερμητικά κλειστό φάκελο της Κύπρου. Από την έρευνα αυτού του φακέλου διέρρευσαν κάποιες φωτογραφίες και άγνωστο στους πολλούς υλικό που συγκλονίζει. Η φωτογραφία από το δεύτερο άρμα δίνει νέα διάσταση στην υπόθεση.
Έτσι εξηγείται γιατί οι πληροφορίες επέμεναν ότι κάποιοι γνώριζαν από τότε ότι οι πέντε ήρωές μας ήσαν νεκροί. Δεν ήθελαν να το προβάλουν προς τα έξω, γιατί η υπόθεση των Κυπρίων και Ελλαδιτών αγνοουμένων είχε βασιστεί και στη φωτογραφία αυτή, όπου ο τουρκικός στρατός με φωτογραφικό ντοκουμέντο παρουσιάζετο να συλλαμβάνει εν ζωή Ελληνοκυπρίους εθνοφρουρούς και να μη λέει τι απέγιναν.
Ο Κονουκσεβέρ συνελήφθη, δύο μέρες μετά την φωτογράφηση, από άνδρες της Εθνικής Φρουράς. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι πέντε Ελληνοκύπριοι εκτελέστηκαν λίγη ώρα μετά τη σύλληψή τους από Τουρκοκυπρίους μουτζαχίτ, στους οποίους οι αιχμάλωτοι παρεδόθησαν από Τούρκο αξιωματικό. Μουτζαχίτ ήτο παραστρατιωτικό σώμα, το οποίο υπαγόταν στις εντολές του Ντενκτάς. Αποτελούσαν το ένοπλο τμήμα της περιβόητης ΤΜΤ, η οποία κατά την εισβολή ενεργούσε ως παράρτημα του τουρκικού στρατού. Μέλος των Μουτζαχίτ ήταν και ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με μη επαρκώς τεκμηριωμένη καταγγελία για συμμετοχή σε εκτελέσεις.

Διαπομπεύθηκαν πριν εκτελεστούν

Η εκτέλεση των πέντε στο Τζιάος επιβεβαιώνεται από τουρκοκυπριακές πηγές, ωστόσο αυτές διαχωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Σε αυτούς που λένε ότι η εκτέλεση έγινε επιτόπου, λίγα λεπτά μετά τη σύλληψη, και σε αυτούς που λένε ότι οι εκτελεσθέντες διαπομπεύθηκαν πρώτα στο Τζιάος περιφερόμενοι σε φορτηγό πριν οδηγηθούν στην πλατεία και πυροβοληθούν μπροστά στο πλήθος ένας ένας στο κεφάλι.
Ακολούθως οι σοροί των πέντε μαζί με άλλους μεταφέρθηκαν με φορτηγό και ρίχτηκαν σε βαθύ πηγάδι στην περιοχή του Τζιάος. Εκεί ακριβώς βρέθηκαν μετά από 35 χρόνια. Εγινε ταυτοποίησή τους και δόθηκαν στους οικείους τους για ταφή.
Ο Τούρκος φωτορεπόρτερ Ερκίν Κονουκσεβέρ, ο οποίος φωτογράφησε την τουρκική εισβολή, πρόσφερε άθελά του υπηρεσία στην Κύπρο. Παρουσίασε ανάγλυφα το τουρκικό πρόσωπο.

Του πήραν τα φιλμς

Ο 71χρονος σήμερα Κονουκσεβέρ ζει στην Κωνσταντινούπολη. Αναφορικά με τη φωτογραφία-ντοκουμέντο της σύλληψης των πέντε Ελληνοκυπρίν στρατιωτών, ο Τούρκος φωτογράφος υποστήριξε ότι οι Ελληνοκύπριοι στρατιώτες, που τον συνέλαβαν αιχμάλωτο, του πήραν τρεις φωτογραφικές μηχανές και 15 ή 16 «κασέτες» (σλάιντς). Για το θέμα αυτό, ο ίδιος πριν από χρόνια έδωσε κατάθεση στη Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους (ΔΕΑ), υποστηρίζοντας ότι ο τουρκικός στρατός τους παρέδωσε σε Τουρκοκυπρίους και εκείνοι τους εκτέλεσαν, ενώ τους φωτογράφησε «και όταν τους σκότωναν και όταν τους έθαβαν», υποστηρίζοντας ότι οι πέντε Ελληνοκύπριοι δεν ρίφθηκαν σε πηγάδι, αλλά θάφτηκαν σε χωράφι.
Φαίνεται ότι σε κατοπινό στάδιο ξεθάφτηκαν και ρίχτηκαν στο πηγάδι όταν κάποιοι φοβήθηκαν ότι η ΔΕΑ θα έβρισκε τις σορούς.
Είναι λοιπόν φωτογραφικά εξακριβωμένο ότι οι πέντε Έλληνες στρατιώτες εκτελέστηκαν. Νομικά η ενέργεια των Τούρκων χαρακτηρίζεται ως έγκλημα πολέμου του διεθνούς ποινικού δικαίου. Ένα έγκλημα το οποίο διεπράχθη τον Αύγουστο 1974 και το οποίο ακόμη παραμένει ατιμώρητο.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Η κυβέρνηση, το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ τήρησαν μια πολύ πιο συγκρατημένη στάση, γεγονός που εκνευρίζει ορισμένους δημοσιογράφους του πατριωτικού μετώπου (ο Ιγνατίου στην "Ημερησία" Αθηνών τους χαρακτήρισε "καραγκιόζηδες πολιτικούς, χωρίς σπονδυλική στήλη").

2. Η κυβέρνηση επέλεξε να κρατήσει χαμηλούς τόνους επειδή η όλη διαδικασία που ακολουθήθηκε και κατέληξε στην παράδοση των λειψάνων των πέντε (πληροφορίες, εκταφή, αναγνώριση) καλύπτεται από τους όρους εντολής της Διερευνητικής Επιτροπής για τους Αγνοουμένους (CMP). Σύμφωνα με το άρθρο 11 της συμφωνίας αυτής "η Επιτροπή δεν θα επιχειρήσει να αποδώσει ευθύνη για το θάνατο οποιουδήποτε αγνοούμενου ή να ερευνήσει την αιτία τέτοιων θανάτων".

3. Η μαρτυρία του εθνοφρουρού Λοχία Παύλου Βωνιάτη(βλ. φωτό με τουρκική σημαία, την οποία κράτησε ως σήμερα σαν πολεμικό λάφυρο) είναι καθοριστική. Είναι ο έφεδρος Λοχίας, ο οποίος συνέλαβε τον Ergin Konuksever σε μπλόκο μαζί με τουρκοκύπριες γυναίκες και τον περιέθαλψε:

Οι συλληφθέντες έτυχαν από τους στρατιώτες μας πολύ ανθρώπινης συμπεριφοράς. Παρά το μίσος που ξεχείλιζε, παρά τις οδύνες που επεσώρευσε στην Κύπρο η τουρκική εισβολή, παρά το δέος που υπήρχε, κυριάρχησαν οι ελληνοχριστιανικές αξίες στις πιο ανύποπτες ώρες. Στις γυναίκες προσφέρθηκε κρύο νερό από ψυγειάκι που είχαν οι στρατιώτες. Ο σοβαρά τραυματισμένος πολεμικός ανταποκριτής Κονούξεβερ(Ergin Konuksever), οι γυναίκες και το παιδί μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο, όπου και εκεί έτυχαν ανθρωπιστικής συμπεριφοράς και περίθαλψης. Ακολούθως παρεδόθησαν στα Ηνωμένα Έθνη και με το πέρας του πολέμου γύρισαν όλοι πίσω στην Τουρκία.
Ο Εργκίν Κονούξεβερ(βλ. φωτό σε συνάντηση με τον γιατρό Ανδρέα Δημητριάδη πριν λίγα χρόνια) δεν μπορούσε να μην εκτιμήσει αυτή τη στάση. Ήταν μέρος της εισβολής ο ίδιος και οι Κύπριοι τού χάρισαν τη ζωή.
Ο ίδιος είδε ελεεινές εκτελέσεις Κυπρίων από το νατοϊκό στρατό της χώρας του και ο ίδιος αφέθηκε να ζήσει. Ζει ακόμη και είναι μια ζωντανή μαρτυρία για το τι έκανε ο στρατός της χώρας του στα δικά μας παιδιά.
Ο 71χρονος σήμερα Κονουκσεβέρ(Ergin Konuksever) ζει στην Κωνσταντινούπολη. Αναφορικά με τη φωτογραφία-ντοκουμέντο της σύλληψης των πέντε Ελληνοκυπρίν στρατιωτών, ο Τούρκος φωτογράφος υποστήριξε ότι οι Ελληνοκύπριοι στρατιώτες, που τον συνέλαβαν αιχμάλωτο, του πήραν τρεις φωτογραφικές μηχανές και 15 ή 16 «κασέτες» (σλάιντς). Για το θέμα αυτό, ο ίδιος πριν από χρόνια έδωσε κατάθεση στη Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους (ΔΕΑ), υποστηρίζοντας ότι ο τουρκικός στρατός τους παρέδωσε σε Τουρκοκυπρίους και εκείνοι τους εκτέλεσαν, ενώ τους φωτογράφησε «και όταν τους σκότωναν και όταν τους έθαβαν», υποστηρίζοντας ότι οι πέντε Ελληνοκύπριοι δεν ρίφθηκαν σε πηγάδι, αλλά θάφτηκαν σε χωράφι.
Φαίνεται ότι σε κατοπινό στάδιο ξεθάφτηκαν και ρίχτηκαν στο πηγάδι όταν κάποιοι φοβήθηκαν ότι η ΔΕΑ θα έβρισκε τις σορούς.
Είναι λοιπόν φωτογραφικά εξακριβωμένο ότι οι πέντε Έλληνες στρατιώτες εκτελέστηκαν.

Νομικά η ενέργεια των Τούρκων χαρακτηρίζεται ως έγκλημα πολέμου του διεθνούς ποινικού δικαίου. Ένα έγκλημα το οποίο διεπράχθη τον Αύγουστο 1974 και το οποίο ακόμη παραμένει ατιμώρητο.

4. Επί 35 χρόνια, ποτέ και σε καμία περίπτωση, ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ οποιαδήποτε καταγγελία εναντίον οιουδήποτε τμήματος της ΕΦ για διάπραξη εγκλημάτων. Στο Τζιάος και στο 398Τ.Π. της Κυθρέας, υπηρετούσαν θητεία και επιστρατεύτηκαν για τον πόλεμο, εθνοφρουροί από όλα τα κόμματα, με διοικητή τον εξ Ελλάδος αντισυνταγματάρχη Γ. Μπριντζολάκη. Ουδείς ποτέ είπε για οποιαδήποτε ακρότητα του 398ΤΠ κατά αμάχων ή τούρκων αιχμαλώτων στρατιωτών ή τουρκοκύπριων παραστρατιωτικών .

5. Ειπώθηκε στα γεγονότα του 1974 ότι: "η Κύπρος είναι μακριά" και ότι: "είναι σύρραξη Κύπρου - Τουρκίας και όχι Ελλάδας".

Δυστυχώς σήμερα επιβεβαιώνεται, όχι ότι η Κύπρος παραμένει ακόμα μακριά, αλλά ότι οι Έλληνες είναι τόσο μακριά από την Ελλάδα !!!



                       Διονύσης Κων. Αναστασόπουλος

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Επιχείρηση Νίκη 1974...

MIKΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 22.07.1974 - 22.07.2015

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
Επιχείρηση Νίκη 1974


Οι νεκροί δεν πεθαίνουν ποτέ, όταν τους τιμούν οι ζωντανοί ....
Σοφοκλέους Αντιγόνη
 


+ Δημήτριος Τσαμκιράνης ΔEA Καταδρομών.


Έπεσε σαν σήμερα υπέρ Πατρίδος σε ηλικία 21 ετών, ένας υπέροχος έλληνας, ένας πατριώτης...εθελοντής στην επιχείρηση ΝΙΚΗ, του απονεμήθηκε ο βαθμός του Λοχαγού Καταδρομών μετά θάνατον και "επέστρεψε" μετά από 34 χρόνια (2008)στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τις Ελευθερές Καβάλας για να ταφεί με τις αρμόζουσες τιμές.

Σαν σήμερα 22 Ιουλίου το μνημόσυνο του μαζί και των λοκατζήδων που επέβαιναν στο μοιραίο αεροσκάφος που καταρρίφθηκε το ΝORATLAS 52-133 " NIKH 4 ".

Θύματα Καταδρομείς Α' ΜΟΙΡΑ ΚΑΤΑΔΡΟΜΩΝ :

ΔΕΑ(ΚΔ)Τσαμκιράνης Δημήτριος, Λοχίας (ΚΔ)Καβραχωριανός Νικόλαος , Λοχίας (ΚΔ)Τzιλιβάκης Στέφανος, Δεκανέας (ΚΔ)Τσάκωνας Ευάγγελος, Δεκανέας (ΚΔ)Χριστόπουλος Αθανάσιος, Κ/Δ Αναστασόπουλος Ανδρέας, Κ/Δ Γιαννακάκης Κοσμάς , Κ/Δ Γιαννάκος Στέφανος, Κ/Δ Γιαννόπουλος Παναγιώτης , Κ/Δ Δαλαμάγκας Ηλίας Ζησιμόπουλος , Κ/Δ ΑνδρέαςΗλίας Κωνσταντίνος , Κ/Δ Κασιμάκης Σωτήριος , Κ/Δ Κατερός Κωνσταντίνος, Κ/Δ Κουρούνης Σωτήριος, Κ/Δ Λίγδης Χρήστος, Κ/Δ Δοϊτσίδης Χριστόδουλος, Κ/Δ Μανιάτης Σπυρίδων, Κ/Δ Μονιάς Αιμίλιος, Κ/Δ Μπαρώτας Κωνσταντίνος, Κ/Δ Νάκος Γεώργιος, Κ/Δ Πρινιανάκης Στυλιανός, Κ/Δ Σιορώκος Δημήτριος, Κ/Δ Σκιαδαρέσης Νικόλαος, Κ/Δ Τζούρας Σωτήριος , Κ/Δ Τούλης Ηλίας , Κ/Δ Χατζόπουλος Χρήστος.

Τραυματίες Καταδρομείς : Κ/Δ Ζαφειρίου Αθανάσιος(Μοναδικός επιζήσας).

Στα ΛΟΚ υπηρετούσαν στη συντριπτική πλειοψηφία τους παιδιά αγροκτηνοτρόφων, οικοδόμων και γενικά βιοπαλαιστών και από τους "μορφωμένους" όσοι " τολεγε η περδικούλα τους", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Κ/Δ Παναγιώτης Αφάλης(Πολεμικός Σύλλογος Κομάντος '74).

Μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, η άμυνα της Κύπρου ήταν σε δύσκολη θέση, όσες κινήσεις έγιναν για την απόκρουση των τουρκικών δυνάμεων εισβολής από ένοπλα τμήματα της ελληνοκυπριακής πλευράς, είχαν αρνητική εξέλιξη . Η πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα παρουσίαζε σημάδια διάλυσης στην στρατιωτική ηγεσία και ήδη είχε χαθεί πολύτιμος χρόνος . Παρ'όλα αυτά οι στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ και της Εθνικής Φρουράς Κύπρου είχαν περιορίσει τα αρχικά σχέδια του Τουρκικού στρατού . Την 21η Ιουλίου του 1974 , αποφασίσθηκε στρατιωτική επιχείρηση ενίσχυσης της άμυνας του αεροδρομίου της Λευκωσίας με την κωδική ονομασία " ΝΙΚΗ " .

 Το σχέδιο της επιχείρησης προέβλεπε την αερομεταμεταφορά και απόβαση καταδρομέων με αεροσκάφη της Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας .

Η προετοιμασία έγινε στην αεροπορική βάση της Σούδας στην Κρήτη και περιλάμβανε :
20 αεροσκάφη Nord 2501D Noratlas
10 αεροσκάφη C-47 Dakota
Όλα τα αεροσκάφη ανήκαν στην " Πήγασος ". Αυτά τα αεροσκάφη θα μετέφεραν και θα αποβίβαζαν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας την Α΄Μοίρα Καταδρομών με τον πλήρη οπλισμό της αποτελούμενη από 318 άνδρες.

Ο σχεδιασμός της επιχείρησης προέβλεπε την αερομεταφορά της Α' Μοίρας καταδρομέων κατά την διάρκεια της νύχτας - σε απόλυτη σιγή ασυρμάτου - πτήση σε χαμηλό ύψος - χωρίς συνοδεία μαχητικών - προσγείωση - αποβίβαση καταδρομέων - επιστροφή στην Σούδα .
Την 21η Ιουλίου και ώρα 22:35 η αποστολή ξεκίνησε με χρονικό περιορισμό τα μεσάνυκτα της ίδιας μέρας . Μόνο όμως τα 15 αεροσκάφη από τα 20 κατάφεραν να απογειωθούν στο χρονικό περιθώριο το οποίο προέβλεπε το σχέδιο , με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα αεροσκάφη ( 5 Noratlas και 10 C-47 ) να παραμείνουν στο αεροδρόμιο της Σούδας . Αμέσως μετά την απογείωση δόθηκε σήμα από το Κέντρο επιχειρήσεων πρός το Γ.Ε.Ε.Φ. Λευκωσίας με την φράση " Έρχονται τα 15 πορτοκάλια" . Κατά την διάρκεια της πτήσης και χωρίς φώτα πορείας για την αποφυγή εντοπισμού 2 από τα αεροσκάφη παρουσίασαν βλάβη με αποτέλεσμα την επιστροφή του ενός στην Κρήτη και την προσγείωση του δευτέρου "ΝΙΚΗ 13" στην Ρόδο .

Οι προσγειώσεις στο αεροδρόμιο της Λευκωσίαςξεκίνησαν στις 02:00 της 22ας Ιουλίου . Το "ΝΙΚΗ 1" ακούμπησε το διάδρομο της Λευκωσίας στις 01:55, το "ΝΙΚΗ 2" έπιασε στις 01:52. Όμως από εδώ και πέρα ξεκινάει η τραγωδία της αποστολής , λόγω καθυστέρησης του ΑΕΔ να ενημερώσει τo ΓΕΕΦ και τα αντιαεροπορικά στοιχεία αποτελούμενα από τις 185η και 184η Μοίρες αντιαεροπορικών πολυβόλων και τα οποία φύλαγαν την περιοχή , δεν ενημερώθηκαν με αποτέλεσμα να θεωρήσουν ότι τα αεροσκάφη τα οποία πέταγαν ήταν εχθρικά .

Αμέσως άρχισαν έντονα αντιαεροπορικά πυρά τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα , το "ΝΙΚΗ 4" το οποίο βρισκόταν στο στάδιο προσγείωσης , να αρπάξει φωτιά και να συντριβή λίγα χιλιόμετρα από τον διάδρομο προσγείωσης .

Το "ΝΙΚΗ 6"εβλήθη σε πολλαπλά σημεία της ατράκτου και σχεδόν χωρίς μηχανές και χάρη στις προσπάθειες των πιλότων να καταφέρει να προσγειωθεί .
Τα υπόλοιπα αεροσκάφη κατάφεραν και αυτά να προσγειωθούν με λιγότερες ζημιές .

Μετά το "ΝΙΚΗ 2" προσγειώθηκε το "ΝΙΚΗ 3" το οποίο λόγω βλάβης στον έναν κινητήρα έφυγε από το ίχνος πτήσης του "ΝΙΚΗ 4" που καταρρίφθηκε και έφτασε στην τελική μετά την κατάρριψη του "ΝΙΚΗ 4".

Όλα τα πληρώματα μετά έβλεπαν κάποια φωτιά στο Λόφο της Μακεδονίτισσας και εκ των υστέρων έμαθαν ότι πρόκειται για το αεροσκάφος αυτό. Τελευταίο προσγειώθηκε το "ΝΙΚΗ 15" το οποίο και είχε απογειωθεί από την Σούδα με καθυστέρηση και παρά τις εντολές να μην εκτελέσει την αποστολή .

Το "ΝΙΚΗ 14" έφτασε αφόύ είχε πλέον ξημερώσει και δεν προσγειώθηκε καθόλου , ακολούθησε εντολές και επέστρεψε πίσω στην Σούδα .
Όσα αεροσκάφη ήταν σε πτητική ικανότητα απογειώθηκαν για τη επιστροφήστην Ελλάδα ενώ τα υπόλοιπα καταστράφηκαν από τις φίλιες δυνάμεις στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας .

Τραγικός απολογισμός

Το τραγικό αυτό λάθος (παράλειψη ίσως μέσα στο χάος) της αεροάμυνας του αεροδρομίου κόστισε την απώλεια ζωής σε 4 αεροπόρους , 29 καταδρομείς και τον τραυματισμό 11 ακόμα καταδρομέων .
Από την δύναμη των 318 ανδρών της Α' Μοίρας καταδρομών 278 παρέμειναν στην Κύπρο και πολέμησαν χαρίζοντας μοναδικές στιγμές δόξας στα ελληνικά όπλα, αποκρούοντας εισβολείς και ανακαταλαμβάνοντας περιοχές.

Αξιοσημείωτο αποτελεί ότι τακτικά τουρκικά συγκροτήματα ενίσχυαν τις νυκτερινές ώρες περίπολα και σκοπιές σε υπερβολικό αριθμό, φοβούμενοι τις καταδρομικές νυκτερινές επιχειρήσεις των ΛΟΚ.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η αποστολή των Noratlas στη φλεγόμενη Κύπρο ήταν δυστυχώς η μόνη παρουσία της Π.Α εκεί το 1974, αφού η ηγεσία του Κλάδου κράτησε καθηλωμένα στα αεροδρόμια της Κρήτης τα μαχητικά αεροσκάφη και επέλεξε την αδράνεια αντί της δράσης. Τα πληρώματα όμως στάθηκαν στο ύψος που απαιτούσαν οι περιστάσεις, ΝORATLAS 52-133 " NIKH 4  με θύματα Π.Α :
Κυβερνήτης - (Επισμηναγός) Παναγόπουλος Βασίλειος
Συγκυβερνήτης - (Επισμηναγός ) Συμεωνίδης Στυλιανός
Ναύτιλος - (Επισμηνίας) Άνθιμος Ηλίας
Ιπτάμενος Μηχανικός - (Ανθυποσμηναγός) Δάβαρης Γεώργιος .

ΚΑΝΕΙΣ ιπτάμενος αξιωματικός της ΝΙΚΗΣ δεν "πέρασε" τον βαθμό του υποπτεράρχου (άλλοι κρίθηκαν επιζήμιοι κλπ κλπ), ενώ οι φυγόμαχοι έγιναν Α/ΓΕΕΘΑ.

Η επιτυχία της αποστολής «Νίκη» και ο αιφνιδιασμός του εχθρού κατέδειξαν τι πραγματικά θα μπορούσε να επιτύχει η ΠΑ αν μερικοί στρατιωτικοί και πολιτικοί δεν κρατούσαν καθηλωμένα τα ελληνικά φτερά, ιδίως τα μαχητικά, χαρίζοντας έτσι τη νίκη στους «Αττίλες».

Κοινό στοιχείο στις δύο μεγάλες εθνικές καταστροφές του 20ού αιώνα, τη μικρασιατική και την κυπριακή, ήταν ένα: δεν μας νίκησαν οι Τούρκοι, αυτοηττηθήκαμε.

Η γνώμη μου είναι, ότι ο καιρός για μια πλήρη έρευνα και καταγραφή των γεγονότων και απονομή δικαιοσύνης, δεν έχει περάσει ακόμη...αν και θα το ήθελαν ορισμένοι κύκλοι....

Σίγουρα πλέον δεν υπάρχει, ούτε ποτέ υπήρξε η πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο.

Και όσο θα περνά ο χρόνος και οι άμεσα εμπλεκόμενοι στα γεγονότα θα λιγοστεύουν, θα απομακρύνεται και η δυνατότητα για μια πληρέστερη συγκέντρωση στοιχείων από ιστορικούς μελετητές, ενώ οι περιφερόμενοι διαδικτυακοί ¨αστικοί μύθοι¨   θα στοιχειώνουν τα αληθή πολεμικά περιστατικά.

Πρόκειται για μια πολύ πικρή διαπίστωση, που πληγώνει βαθιά ακόμα περισσότερο όσους πολέμησαν και αρνήθηκαν τη συνδιαλλαγή και την υποταγή.

Η Δημοκρατία δεν συνίσταται μόνο στην ψήφο ή σε λεονταρισμούς ανεπάγγελτων κοματικών ημιμαθών, αλλά και στην Διαύγεια, στην Ισονομία και στην Τιμωρία !!!

Αυτό για όσους νομίζουν, ότι έχουμε την πολυτέλεια ενός τέτοιου πολιτεύματος !!!


Διονύσης Αναστασόπουλος


https://www.youtube.com/watch?v=4MOkvzfdHVI