Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΣΚΟΥΡΙΑΣ 2.03.2017




Μα ναι, ξανά σήμερα νιώθω στην αφή μου αυτή την οικεία πλέον σκόνη σκουριάς, να σμιλεύει τ΄ αποτυπώματα μου, καθώς ανεβαίνω τις μαρμάρινες σκάλες …. η σκουριά στο κτίριο της Σ.Κ.Υ.Π είναι διάχυτη παντού …στα κάγκελα, στις εσωτερικές σιδερένιες πόρτες…. στα λευκά μάρμαρα… κυλάει αθόρυβα μέσα στο χρόνο σαν ρυάκι…

Κάποτε ήταν ένα περίλαμπρο και τόσο φωτεινό κτίριο, επιβλητικό, με στεγασμένα όνειρα εκατοντάδων οικογενειών για ένα καλύτερο μέλλον… Η καθημερινότητα μας εδώ, αφήνει τ’ αποτυπώματα της πάνω στα σκουριασμένα σίδερα ….μια ισορροπία ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω …κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις !!!
 
Ξεκινήσαμε πριν δυο χρόνια με εκπαίδευση ενηλίκων … ήταν Χριστούγεννα του 2014 … Θα έλεγε κάποιος:
 
Μα τι άσχημος και παγερός χώρος εργασίας …. εδώ κανείς ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ ΚΑΛΑ και ΕΓΩ θέλω να περνάω ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ … εδώ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΜΟΡΦΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ …
 
Όμως η άλλη άποψη, η δική μας λέει ότι:
 
Οι ομορφότερες εικόνες της ζωής μας είναι δίκαιο να μοιράζονται με ανθρώπους που τις αξίζουν…. και εδώ αυτό το κτίριο έχει πνοή και ομορφιά ….έχει ανθρώπους που αξίζουν και παλεύουν …..ενώ απωθεί όσους δεν το νιώθουν….
 
Όλοι κρίνονται στο τέλος για τις θέσεις και τη συμπεριφορά τους ….
 
Και να οι φοιτητές μας, σημερινοί συνάδελφοι με το δίπλωμα τους και όλοι με θέσεις εργασίας κατοχυρωμένες ….
 
Άξιζε όλη αυτή η προσπάθεια ;
 
Εάν μας αφορά η αξία των ανθρώπων και όχι η πλαστή εικόνα τους, τότε ΝΑΙ άξιζε …..
 
Η αξία όλων αυτών, που αγωνίζονται για να βελτιώσουν τα επαγγελματικά, αλλά και ψυχικά τους προσόντα …να γίνουν πιο δυνατοί και να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια και εντιμότητα, με τη δική τους ατομική επίπονη προσπάθεια και όχι βασιζόμενοι στις περιουσίες και τον κάματο των γονιών τους …
 
Η Δήμητρα, ο Βασίλης, ο Γιάννης, η Σβετλάνα, ο Νικόλας, ο Δημήτρης, η Ντοράτα κ.α προσπάθησαν και το πάλεψαν αυτή τη διετία …το πάλεψαν πολύ σκληρά …..χωρίς τα ήπια μέτρα και σταθμά μιας εύρωστης οικονομικής, προσωπικής ή επαγγελματικής σταθερότητας …
 
Αρκετοί απ’ αυτούς μετά το νυχτοκάματο με μια κούπα καφέ περίμεναν απ’ το πρωί στα σκαλιά - απευθείας απ’ τη δουλειά - για να μην χάσουν τα μαθήματα τους…
 
Δεν είχαν ούτε αυτοί, αλλά ούτε και εμείς πια άλλο χρόνο για να σκεφτούμε τα άσχημα αυτού του κόσμου, τις «λιποψυχίες» κάποιων και τις συκοφαντίες τους ….όπως ακριβώς συμβαίνει και στην κοινωνική μας ζωή…..
 
Λάθη έγιναν; ΝΑΙ, γιατί τα λάθη είναι ανθρώπινες αδυναμίες και πολλά έχουμε κάνει ή θα κάνουμε, όμως και η επανόρθωση…. η «συγγνώμη» για όσους μπορούν να την εκφράσουν… είναι η πιο μεγάλη ΔΥΝΑΜΗ σε αυτή τη ζωή….
 
Τελικά σε ένα κτίριο που η σκουριά αφήνει τα αποτυπώματα της διαβρώνοντας τόσο μεθοδικά καθετί στο πέρασμα της, εκτός απ’ τη συνείδηση μας … δυο χρόνια μετά διαπιστώνεις ότι:
 
• Οι πιο πληγωμένοι άνθρωποι είναι αυτοί με το πιο υπέροχο χαμόγελο. 
 
• Οι πιο αξιοπρεπείς είναι εκείνοι που κρύβουν έντεχνα τα δάκρυα τους στο πιο λαμπερό τους βλέμμα, όταν σε κοιτάζουν.
 
• Οι πιο ευτυχισμένοι αυτοί που ανακάλυψαν τον εαυτό τους, μόνοι τους και όχι μέσω «των άλλων σοφών συμβουλατόρων»…
 
• Και οι καλύτεροι άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να αποχωρούν αξιοπρεπώς και όχι σαν τους κλέφτες μέσα στη νύχτα, από εκεί που πιστεύουν ότι «περισσεύουν» ή «αδικούνται»….
 
Χρειάζεται στ’ αλήθεια να ψάχνεις «δήθεν» αιτίες και αφορμές για ν΄ «αδειάζεις» τόσο φτηνά τις ανθρώπινές συναλλαγές σου;
 
Χρειάζεται να λυπάσαι για τις λάθος επιλογές ;
 
ΟΧΙ
 
Οι υπέροχοι αυτοί άνθρωποι στη Σ.Κ.Υ.Π μπόρεσαν και χρωμάτισαν τον πίνακα της ζωής τους με τόσο έντονα και φωτεινά χρώματα, που ζέσταναν ακόμα και τις δικές μας ζωές μέσα στο παγωμένο κτίριο…..
 
Εδώ όμως διαβάζουμε το νόημα πίσω από τις λέξεις…. Κοιτάζουμε πίσω από τα βλέμματα, ανθρώπων ….
 
Μάθαμε ν΄ ακούμε πίσω από φραγμένες σιωπές …...
 
Για εμάς τους μεγαλύτερους, νιώθουμε η ζωή μας να είναι ένα όμορφο και σύντομο ταξίδι με μια υπέροχη θέα πλημυρισμένη από άπλετο φως ….και σήμερα στις 02.03.2017 μας δόθηκε απλόχερα τόσο ζεστό φως και τόση μεγάλη χαρά !!!
 
Φτάνει να μπορείς ν’ ανοίγεις καθημερινά τα παράθυρα της ψυχής σου και ν’ αντικρύζεις τον κόσμο με ζεστασιά και αγάπη …
 
Γιατί η αγάπη πρέπει να προσφέρεται σαν δώρο, ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την καταλαβαίνουν, δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν….
 
«Περαστικοί οι άνθρωποι από τη ζωή μας κι εσύ ψάχνεις να τους μετρήσεις βρε παιδάκι μου», μου έλεγε μια λαμπερή γερόντισσα φίλη μου πριν δεκαπέντε χρόνια σ΄ ένα κυκλαδονήσι …… και γελάγαμε παρέα ..… φέτος που ξαναπήγα στο νησί, την έψαξα την αρχοντογυναίκα αυτή …. μα δεν την βρήκα … δεν την «μέτρησα» ….
 
Όλοι εσείς εκεί λοιπόν, που «μετράτε» ατελείωτες φωτογραφίες και check-in (ως λαμπεροί πολυευτυχισμένοι celebrities της μιας βραδιάς) στα εστιατόρια, επιδεικνύοντας τα τόσα πολλά απλωμένα πιάτα φαγητά μπροστά σας, σαν αυτοσκοπό και μοναδική καταξίωση της ύπαρξης σας, να ξέρετε ότι οι πιο λαμπεροί άνθρωποι είναι μόνο αυτοί, που μπορούν να χαμογελούν με την καλοσύνη τους και να φωτίζουν τις ζωές σας…
 
Να αγκαλιάζουν με τη ζεστασιά της ψυχής τους την απογοήτευση σας… Να χαϊδεύουν με το βλέμμα τους τις πληγές σας…. Να φωτίζουν τη θλίψη σας με το χαμόγελο τους. Αυτοί μπορούν να μεταδίδουν το φώς στα πιο σκοτεινά δωμάτια της ανασφάλειας σας…
 
Μπορούν και ξεπλένουν αγγίζοντας σας, τη βροχή από τα δακρυσμένα μάτια σας….
 
Σιωπηλοί και αθόρυβοι, σας συντροφεύουν στις σκοτεινές ώρες της μοναξιάς σας ή του «μακάριου» ύπνου σας, με την αύρα τους …με τη σιωπή τους όποτε και όπου χρειαστεί…. .
 
Η εσωτερική τους ομορφιά ορίζεται πάντα σε αυτά τα περήφανα, λαμπερά μάτια τους...
 
Η στάση και συμπεριφορά τους στην αστική ζούγκλα, φέρνει στην επιφάνεια τα ανεξάντλητα αποθέματα ανθρωπιάς τους….
 
Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να διαλέγουμε ποιοι θα χαθούν από την ζωή μας και ποιοι αξίζει να παραμείνουν….
 
Να ξέρετε εσείς - και γιατί όχι κι εμείς - οι τόσο τρισευτυχισμένοι και αναπαυμένοι μέσα στις ατελείωτες selfies και τη διαδικτυακή μονόπλευρη κουλτούρα, ότι:
 
….οι πιο λαμπεροί άνθρωποι στη ζωή σας είναι αυτοί που μπορούν να φωτίζουν για πάντα τα σκοτάδια σας, χωρίς μεζούρες και χωρίς ανταλλάγματα…. και αυτό για ένα και μοναδικό λόγο: ….γιατί ο δικός τους ήλιος δε δύει ποτέ…..!!!
 
Καλή τύχη ...
 
Δ.Α

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Mια λευκή ιστορία 11.01.2017


Τριγυρνούσε φοβισμένο μέσα στο λευκό τοπίο της πόλης, χαμένο στο δικό του κόσμο, παγωμένο και νηστικό.

 Τελευταία συντροφιά του σήμερα ήταν, όχι η “δύναμη της παρέας” με τα άλλα μικρόπουλα που το συντρόφευαν στην «καλοκαιρία» της προηγούμενης βδομάδας, αλλά η ελπίδα που κόντευε να σβήσει …..
 
Η λευκή μοναξιά του ορίστηκε, χωρίς το «σοφό ακροατήριο» που τόσο ανέμελα τιτίβιζε μαζί του ….
 
Ένας μικρός ήρωας της κακοκαιρίας, χωρίς τις βαθυστόχαστες σκέψεις και τα «θέλω» των ανθρώπων θέλησε απλά να επιβιώσει, αλλά η παγωνιά το λύγισε …και μετά ήρθε η σιωπή......
 
Πεσμένο ανάσκελα πάνω στο χιόνι, ένα τόσο δα μικρό μπαλάκι γκριζωπό παγωμένο….
 
Το ανθρώπινο χέρι το άγγιξε, το σήκωσε προσεκτικά και τότε….άνοιξε τα ματάκια του με την πρώτη ζεστασιά της παρατεινόμενης ανθρώπινης εκπνοής πάνω του… βρήκε τη δύναμη να κοιτάξει χωρίς εγωισμούς και χωρίς παρακάλια για κάτι …μπορούσε άλλωστε να νιώσει ότι αυτός που το χάιδευε και άφηνε τη ζεστή ανάσα πάνω του δεν θα μπορούσε να είναι ο θύτης του, ότι δεν θέλει το κακό του...

Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς και γιατί όχι: ότι όλες οι ζωές τελειώνουν κάποτε ….άστο πεσμένο και παρατημένο …γιατί να χαλάσω βρε αδερφέ ένα τόσο όμορφο πρωινό στη λευκή πόλη και ένα αρωματικό πρωινό εσπρεσάκι;
 
Όμως αυθόρμητα αναδύεται από μέσα μας η δύναμη του καλού που μπορεί να αναιρέσει την απώλεια του «αγαπημένου». Τα ζώα μπορούν να μας κάνουν πραγματικά χαρούμενους, η ζωή και η πάλη τους για αγάπη και επιβίωση … ενώ στους ανθρώπους ενίοτε  μας μελαγχολεί η έλλειψη ουσιαστικής καλλιέργειας, η υπεροψία, η προσποίηση και η αγένεια…
 
Όσα κι αν έχεις, όποιος-α κι αν είσαι, να ξέρεις πολύ καλά ότι ο χρόνος είναι το μόνο που τελειώνει…..
 
Καθετί που πράττουμε αυτές τις μέρες για τους μόνους – παγωμένους ανθρώπους και ζώα, μπορεί να λειτουργήσει σαν απελευθερωτικό εσωτερικό ανάγνωσμα για όλους μας: μπορεί να φανεί τόσο τρυφερό, συγκινητικό, σοκαριστικό και αφυπνιστικό !!!
 
Η αγάπη στο οικοσύστημα (και δεν αναφέρομαι μόνο στο αστικό) αγγίζει την ψυχή και ενθαρρύνει την προσωπική ανάπτυξη και ολοκλήρωση !!!
 
Δώστε λίγη παράταση ζωής σε παγωμένα ζωάκια αυτές τις μέρες και ειδικά στα πτηνά του αστικού χώρου, τα οποία πληρώνουν το μεγαλύτερο τίμημα της παγωνιάς …..τηλεφωνώντας για οδηγίες εδώ :
 
ΕΚΠΑΖ (Ελληνικό Κέντρο Περίθαλψης Άγριων Ζώων και πουλιών) Τηλεφώνησε στη Θεσσαλονίκη 6979914852 και 6947421278, στην Καβάλα 6977632276, στη Λάρισα 6981353612, στην Αθήνα 6937145333 και στην έδρα του Κέντρου Περίθαλψης στην Αίγινα 6979914851 ΑΝΙΜΑ (Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής 2109510075 και 6972664675 όλο το 24ωρο)
 
 
P.S Ο φτερωτός φίλος, θα παραμείνει λίγες μέρες μαζί μας μέχρι να έρθει πάλι η καλοκαιρία και μετά θα ξαναπετάξει ελεύθερος (ξεφεύγοντας και από την «αυστηρή» επιτήρηση του kurtzhaar μας, του Άρη :-).

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Η μαθητική παρέλαση, ως πεδίο αντιπαράθεσης ιδεοληψιών και συναισθημάτων.

Ξεκινάω με ένα παράδειγμα:
Τα δύο παιδιά του μονοθέσιου δημοτικού σχολείου των Αρκιών και ο δάσκαλός τους Τάσος Ζιάσκας παρέλασαν και έκαναν τους λιγοστούς κατοίκους του νησιού να τους χειροκροτήσουν(2015).
 
Οι επικριτές των μαθητικών παρελάσεων υπενθυμίζουν ότι οι παρελάσεις επιβλήθηκαν στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, κατά το χιτλερικό πρότυπο. Ισχυρίζονται ότι ενισχύουν όχι την εθνική συνείδηση, αλλά τον εθνικισμό και φασισμό. Ότι η στοίχιση ανάλογα με το ύψος υπονοεί μια ιεραρχία, και μάλιστα βάσει ενός κριτηρίου φυσικής επιλογής - των πιο ισχυρών σωματικά - άσχετο με την αξία τους.
 
Ότι η προκαθορισμένη και ενιαία ενδυμασία υποβάλλει και επιβάλλει την έννοια της ομοιομορφίας, της ενσωμάτωσης χωρίς προσωπικό στίγμα, χωρίς αυτόνομη προσωπική επιλογή, στα πρότυπα απολυταρχικών απομονωμένων καθεστώτων.
 
Μια ακόμα άποψη υποστηρίζει ότι δεν εναντιώθηκαν οι Έλληνες την 28η Οκτωβρίου, αλλά ο ελεύθερος και φιλελεύθερος κόσμος στο φασισμό και το ναζισμό.
 
Και με βάση αυτό, η αντίσταση στον ολοκληρωτισμό δεν μπορεί να πανηγυρίζεται, να τιμάται με ένα φασιστικό κατάλοιπο, την παρέλαση, η οποία με την ιεραρχική και αναπόδραστη διαρρύθμισή της αποτελεί μια οπτική και αισθητική απεικόνιση της ομοιόμορφης, υποχρεωτικής και άκριτης ένταξης στην κοινότητα αφενός και του αποκλεισμού των διαφορετικών, όσων δεν εντάσσονται στο κυρίαρχο μοντέλο αφετέρου.
 
Σύλλογοι εκπαιδευτικών πάλι ¨προτύπων- πειραματικών σχολείων¨επισημαίνουν με ανακοινώσεις τους ότι υπήρξε «άνωθεν επιβολή συμμετοχής του σχολείου στην παρέλαση» και προσθέτουν ότι «η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά, καθώς όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Για αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στον χώρο του σχολείου».
 
Όμως υπάρχει και η δύναμη της εικόνας και των συναισθημάτων που παράγει αυτή:
 
Η μοναχική, αλλά και τόσο περήφανη παρέλαση των δυο μικρών μαθητών και του λεβέντη δασκάλου Τάσου Ζιάσκα προκάλεσε ενθουσιασμό και συγκίνηση στους κατοίκους και τους χρήστες του διαδικτύου που έσπευσαν να επικροτήσουν την κίνησή τους. «Τι κι αν είναι δύο οι μαθητές!! Μπράβο δάσκαλε!!», είναι ένα από τα μηνύματα που αναρτήθηκαν στο Facebook.
 
Η άλλη άποψη, λοιπόν θεωρεί ότι η παρέλαση, δεν είναι απλά μία τυπική και βαρετή πορεία μερικών δεκάδων μέτρων που οι δάσκαλοι (μας) πίεζαν να εκτελούμε με πλήρη ομοιομορφία και πειθαρχία.
 
Αντίθετα είναι κάτι πολύ ανώτερο και συναισθηματικό: Είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής της νέας γενιάς προς τους προγόνους που πολέμησαν για να είμαστε εμείς σήμερα Ελεύθεροι.
Είναι ο τρόπος μας να πούμε ευχαριστώ σε όλους όσους πολέμησαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν ΥΠΕΡ ΠΑΤΡΙΔΟΣ. Την ώρα της παρέλασης, μιμούμαστε το βάδισμα του στρατού και μπαίνουμε για λίγο στην θέση των ελλήνων στρατιωτών που περπάτησαν μέσα στα χιόνια μέχρι τα ελληνοαλβανικά σύνορα για να βρεθούν πρόσωπο με πρόσωπο με τον εχθρό και να πέσουν αφήνοντας πίσω τους αγαπημένα πρόσωπα.
 
Για λίγα μέτρα μόνο, ακολουθούμε συμβολικά την πορεία τους προς τον αγώνα για την ελευθερία και βαδίζουμε δίπλα-δίπλα (αυτό σημαίνει άλλωστε 'παρέλαση' και παρελαύνω') με τους στρατιώτες που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για ένα καλύτερο δημοκρατικό κόσμο.
 
Αυτή η συμβολική αναπαράσταση, γίνεται προς τιμήν και ανάμνηση του ιστορικού γεγονότος και αποτελεί τον ελάχιστο φόρο τιμής και το ευχαριστώ μας σε όλους όσους αγωνίστηκαν και δεν βρίσκονται εδώ μαζί μας για να τους εκφράσουμε την συγκίνηση και την ευγνωμοσύνη μας για τις θυσίες τους.
 
Με την παρέλαση λοιπόν δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να τιμούμε τους προγόνους μας, που πολέμησαν και θυσιάστηκαν για να μπορούμε εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε την Ελευθερία μας και τη Διαφωνία μας με όλους και όλα.
 
ΟΧΙ στη βία, στον αποκλεισμό και εξόντωση του Άλλου (Εβραίου, κομμουνιστή, ατόμου με ειδικές ανάγκες, ομοφυλόφιλου), στο μονοκομματισμό, στην κατάλυση των δημοκρατικών και αντιπροσωπευτικών θεσμών.
 
Προς τιμήν και ανάμνησιν του ιστορικού "Όχι" και του Αγώνα για την Ελευθερία βαδίζουν οι μαθητές κι ο κόσμος πλάι τους, μαζί με τους νεκρούς Ήρωες, που αγωνίστηκαν για Ελευθερία και Δημοκρατία, ως ελάχιστο φόρο τιμής για τον Αγώνα και την Θυσία τους και τονώνει το αίσθημα της θέλησης για Δημοκρατία και περιφρόνηση κάθε μορφής Δουλείας, βασιζόμενοι στα Ανθρώπινα Ιδανικά.
 
Η επιλογή του καθενός στις τάσεις της μαθητικής παρέλασης και η διαφωνία του οφείλει να παραμένει πάντα ελεύθερη σε μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία.
 
 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τη μέρα .......
 
.
 

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

Δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και τον τόπον μου…


Πολέμησε και έπεσε μαχόμενος, όπως διαχρονικά χιλιάδες έλληνες πολίτες, που φόρεσαν την ελληνική στολή και έδωσαν στρατιωτικό όρκο, όπως και οι αξιωματικοί τους…..Άφησε εθελοντικά οικογένεια και μια άνετη αστική ζωη, για να πράξει το καθήκον στην Πατρίδα.
 
Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1870 στην Μασσαλία της Γαλλίας. Πατέρας του ήταν Μιχαήλ Γ. Μελάς (1833-1897) και μητέρα του η Ελένη, το γένος Βουτσινά, κόρη γνωστού Κεφαλλονίτη εμπόρου από την Οδησσό. Ο Παύλος Μελάς κατάγεται από τη μεγάλη και ιστορική οικογένεια των Μελάδων της Ηπείρου, με ρίζες που φθάνουν ως την Κωνσταντινούπολη (πριν την Άλωση), ανάμεσα στις πιο ισχυρές στρατιωτικές και πολιτικές οικογένειες του Βυζαντίου, των Κεφαλάδων ή κατά άλλους των Μελανιάδων.
 
Ο πατέρας του Παύλου, στη Μασσαλία, ασχολήθηκε με το εμπόριο και απόκτησε σημαντική περιουσία μεγάλο μέρος της οποίας, σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειάς του, διέθεσε για εθνικούς και για κοινωνικούς σκοπούς. Δραστήρια κοινωνικά και εθνικά ήταν και η μητέρα του Παύλου.
 
Το 1874 η οικογένεια Μελά έρχεται για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα και κατοικούν στο κτίριο της οδού Πανεπιστημίου όπου βρίσκεται η Αθηναϊκή Λέσχη. "... Το περιβάλλον του σπιτού του, η εθνική δράσις του πατέρα του, η παρακολούθηση των εθνικών εορτών και τελετών, ενασκούν τεράστια ψυχολογική επίδραση επ' αυτού [του νεαρού τότε Παύλου]. Το τυχαίον αντίκρυσμα πολλών όπλων φυλασσομένων κρυφά εις τα υπόγεια του σπιτιού του και προοριζομένων διά την Κρήτην, αι συζητήσεις περί των εθνικών θεμάτων που ήκουε συχνά εις το σπίτι του την εποχήν εκείνη, μετά τον Ρωσσοτουρκικόν Πόλεμον και την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), του επροξένησαν μεγάλη εντύπωσιν.
 
Ο Παύλος Μελάς αγαπά με πάθος οτιδήποτε έχει σχέση με την Ελλάδα! Στον πατέρα του οφείλεται το ότι δεν ξεχνάει την γιαννιώτική του καταγωγή και ο μεγάλος πόθος του να ελευθερωθούν τα Γιάννενα. Ακούει με έντονο ενδιαφέρον τις ιστορίες που του λέει ο πατέρας του για τις οικογενειακές περιπέτειες του 1821 και η αγάπη του για την πατρίδα γίνεται όλο και πιο δυνατή. Ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου για τον Παύλο είναι μεγάλη ημέρα και συμμετέχει με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση.
Την επόμενη χρονιά (1886), του δίνεται η ευκαιρία να δώσει εξετάσεις για την εισαγωγή του στην Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων (ΣΣΕ). Η συνειδητή αυτή επιλογή του συμφωνεί απόλυτα με τα ευγενή και υψηλά ανθρωπιστικά του αισθήματα αλλά και τους υψηλούς και ανιδιοτελείς εθνικούς του σκοπούς.
 
   Από τις σημειώσεις στο προσωπικό του ημερολόγιο, τρεις μέρες πριν από τις εισιτήριες εξετάσεις στην Σ.Σ.Ε (Αύγουστος 1886) διαβάζουμε:
 
" ... Επιλέγων το στάδιο αυτό, δεν υπήκουσα παρά εις μίαν ιδέαν, να φανώ χρήσιμος εις τον πλησίον και εις τον τόπον μου ... Αυτή είναι όλη μου η φιλοδοξία και, όπως κάθε καλός στρατιώτης, θέλω να υπηρετήσω την Πατρίδα μου και δι' αυτήν να αποθάνω. Καμιά δυσκολία δεν θα με σταματήσει ... Δεν θα υποχωρήσω ποτέ προ των εμποδίων. Προς το παρόν, άλλωστε, δεν θα υποστώ εις την Στρατιωτικήν Σχολήν, παρά πειθαρχίαν, ολίγον σκληράν, και μερικές στερήσεις ..." .
 
Στις αρχές Οκτωβρίου 1886 ορκίζεται πρωτοετής Εύελπις. Η επιστολή που στέλνει στον πατέρα του, μετά την ορκωμοσία του, αντανακλά έντονα τις ιδέες και τα συναισθήματα που κατακλύζουν τον νεαρό Εύελπι, τις μελλοντικές προσδοκίες και τα όνειρά του, αλλά και της αίσθησης της ευθύνης που αναλαμβάνει, παρά το νεαρόν της ηλικίας του.
 
Γράφει λοιπόν:
 
" ... Σεβαστέ μου πατέρα ... Προχθές το πρωί έδωσα τον νενομισμένον όρκον ... Σας βεβαιώ ότι ορκίσθην έχων πλήρη συναίσθησιν των υπό του όρκου επιβαλλομένων καθηκόντων, σταθεράν δεν απόφαση να τα εκτελέσω. Διά τούτο και εκ βάθους καρδίας ωρκίσθην υπακοήν εις τους νόμους της Πατρίδος, σέβας, πίστιν και αφοσίωσιν εις τον Βασιλέα μου, και ότι θέλω υπερασπίσει μέχρι τελευταίας πνοής την σημαίαν και την Πατρίδαν ... Πριν τελειώσω την επιστολή μου σας παρακαλώ, Σεβαστέ μου πατέρα, να μ' ευχηθείτε όπως ο Θεός με βοηθήσει να τηρήσω εντίμως τον όρκον μου, μέχρι τελευταίας στιγμής της ζωής μου ...".
 
Τον Αύγουστο του 1891 και μετά από 5ετή φοίτηση στην ΣΣΕ, ο Παύλος Μελάς αποφοίτησε σαν Ανθυπολοχαγός του Πυροβολικού (ΠΒ). Για τρεις μήνες όμως υπηρετεί σαν απλός στρατιώτης στην αρχή και ως υπαξιωματικός στη συνέχεια, στους στάβλους και στους θαλάμους του Α' Συντάγματος Πυροβολικού.
 
Για να διοικήσεις αργότερα σωστά, πρέπει να γνωρίζεις και συ αλλά και ο τελευταίος στρατιώτης σου ότι είσαι ικανός για όλα (να περιποιείσαι τα άλογα, να κοιμάσαι σε σανίδες κ.λ.π.). Και κάθε μέρα με τον ίδιο ενθουσιασμό κάνει πρωί και απόγευμα την υπηρεσία του: γυμνάσια, επιθεώρηση, εκπαίδευση ανδρών, θεωρία, βολή. Τους άνδρες του τους γνωρίζει καλά έναν-έναν, τους αγαπάει. Κι αυτοί τον εμπιστεύονται, του φανερώνουν τις στενοχώριες τους, τις σκέψεις τους και τον αποκαλούν πατέρα.
 
Και είναι ακόμη τόσο νέος και είναι η αρχή!
 
H πρώτη αποστολή του Παύλου Μελά στην Μακεδονία, ήταν σαν μέλος μιας τετραμελούς ομάδας Αξιωματικών και έγινε με Κυβερνητική εντολή. Οι άδειες που τους δόθηκαν από το Υπουργείο Στρατιωτικών αφορούν τις μετακινήσεις τους μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους (αντικειμενικός στόχος τους είναι η περιοχή μεταξύ Μοναστηρίου και Καστοριάς όπου δραστηριοποιούνται κύρια οι Βούλγαροι κομιτατζήδες), και τα διαβατήριά τους εκδόθηκαν με ψευδώνυμα.
 
Το ψευδώνυμο που διάλεξε ο Παύλος είναι ΜΙΚΗΣ ΖΕΖΑΣ(Μίκης, από το όνομα του γιου του Μιχαήλ, που φωνάζουν χαϊδευτικά Μίκη και Ζέζας, από το όνομα της κόρης του Ζωής, που φωνάζουν χαϊδευτικά Ζέζα).
 
Εξακολουθώντας να εμπιστεύεται στα γράμματά του τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σημειώνει.
 
 "... Δεν φαντάζεσαι την κατάστασίν μου την ψυχικήν. Θέλω και πρέπει να μείνω εδώ αλλ΄ ο πολυτάραχος και σχεδόν άγριος βίος μου με κάμνει να νοσταλγώ τον ήσυχον και γλυκύν οικογενειακόν βίον. Και εδώ έχω τας ικανοποιήσεις μου και εκεί την ευτυχίαν μου. Αλλ΄εδώ με κρατεί επί πλέον το καθήκον και πρό πάντων αι υποχρεώσεις ας ανέλαβα. Αισθάνομαι ότι θυσιάζομαι, αλλά τουλάχιστον θα κατορθώσω τίποτε; ΄Η θα χανδακώσω την ιεράν αυτήν υπόθεσιν; Αισθανόμενος το μέγεθος της ευθύνης, πότε τρέμω και πότε ενθουσιώ...".
 
Στο μεταξύ το σώμα του ενισχύεται και με ντόπιους και φθάνει τώρα τα 50 άτομα και έτσι οι χωρικοί νιώθουν πιο ασφαλείς γνωρίζοντας την παρουσία του. Κι ενώ βαδίζει για να συναντηθεί με άλλο σώμα Ελλήνων ανταρτών, για να συναποφασίσουν γενικότερη κατά των βουλγαρικών συμμοριών επίθεση, σταματά στο χωριό Στάτιστα, (ή και Σιάτιστα) για να ξεκουράσει τους άνδρες του.
 
Στις αντιρρήσεις που εκφράζει για αυτή τη στάση τους ο φίλος και υπαρχηγός του Νίκος Πύρζας, επειδή στο χωριό κατά τις πληροφορίες τους υπάρχει τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα, ο Παύλος απαντά:
 
 "... Είναι αμαρτία, τα παιδιά κουρασμένα, βρεγμένα ας μείνωμεν εις το χωριό να στεγνώσουν ολίγον ...".
 
 Αυτή η απόφαση του θα είναι τελικά γι΄αυτόν μοιραία, γιατί οι Τούρκοι ειδοποιημένοι και οδηγημένοι από τον κομιτατζή Μήτρο Βλάχο για την εκεί παρουσία τους, επιτίθενται και κατά τη συμπλοκή ο Παύλος τραματίζεται σοβαρά, "... στη μέση με πήρε, παιδιά ...".
 
Οι τελευταίες στιγμές του....τα λόγια του, καθώς ξεψυχούσε στα χέρια των συντρόφων του, συγκλονίζουν κάθε σκεπτόμενο πολίτη....απευθύνεται στο Νίκο Πύρζα του λέει:
 
"... Το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα ...". Στη συνέχεια βγάζει το πορτοφόλι του με τις φωτογραφίες των παιδιών του κι επειδή αρχίζει να πονά, παρακαλεί να τον σκοτώσουν και να μην τον αφήσουν ζωντανό στα χέρια των Τούρκων.
 
Όλοι γύρω του λυπημένοι και ανήμποροι να βοηθήσουν παρακολουθούν τις τελευταίες στιγμές του παλικαριού που ψιθυρίζει πότε "... πονώ!", πότε "... σκοτώστε με!" και πότε τα ονόματα των παιδιών του "... Μίκη, Ζωή!". Και αφού με δυνατούς πόνους παιδεύεται μισή περίπου ώρα, με τη λέξη "... πονώ!" αφήνει την τελευταία του πνοή…..
 
Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως σήμερα γόνοι πλουσίων και μάλιστα εκ Δημοσίου Τομέα πλουτίζοντες (Δημόσια Έργα - Μετακλητοί Υπάλληλοι - κλπ..κλπ…με δεκάδες παραθυράκια εισαγωγής και οικονομικών παροχών παντός τύπου), αποφεύγουν συστηματικά τη στρατιωτική θητεία τους ή ευνοούνται μέσω πολιτικών προσώπων για μια εξαιρετικά ανώδυνη στρατιωτική υπηρεσία γραφείου ή ακόμα απαξιώνουν εντελώς και την σταδιοδρομία σε μια Στρατιωτική Σχολή ….
 
Όσο για το τελευταίο συνιστά θλιβερό γεγονός Άξιοι Αξιωματικοί, που έχουν πολλά να προσφέρουν, να αποστρατεύονται μέσω κοματικών κρίσεων ή το πιο συγκλονιστικό να αποστρατεύονται εθελούσια με την πρώτη αφορμή που θα τους δοθεί, διότι απλά και μόνο τηρούν συνειδησιακά τον όρκο που έδωσαν στη σχολή Αξιωματικών....τιμούν τη στολή τους και την αξιοπρέπεια τους ....
 
Μάλλον ο θεός του χρήματος και της διαπλοκής υπερισχύει των Αξιών και Ιδεολογιών ….

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΕΤΑΛΛΟ Η ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ;



Ξέρω καλά πως ο θάνατος δε νικιέται· μα η αξία του ανθρώπου δεν είναι η νίκη, παρά ο αγώνας για τη Νίκη. Και ξέρω ακόμα ετούτο, το δυσκολότερο: δεν είναι ούτε ο αγώνας για τη Νίκη· η αξία του ανθρώπου είναι μια μονάχα, ετούτη: να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια και να μην καταδέχεται αμοιβή. Κι ακόμα ετούτο, το τρίτο, ακόμα πιο δύσκολο: η βεβαιότητα, πως δεν υπάρχει αμοιβή, να μη σου κόβει τα ήπατα παρά να σε γεμίζει χαρά, υπερηφάνεια κι αντρεία.
 
Αναφορά στον Γκρέκο, 1961. Εκδόσεις Ελένης Καζαντζάκη, 1981. 477.

      Αγαπάω τα παραμύθια και τους μύθους. Οι ιστορίες που κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας και δημιουργήθηκαν από ανώνυμους τελικά καταγράφηκαν. Είναι σαν χρυσάφι. Νοιώθω απεριόριστο ενδιαφέρον για τους έλληνες πολεμιστές …αυτούς τους ανώνυμους, που κάθε χωριό της Πατρίδας τους καθαγιάζει σε ένα μαυρισμένο από τον καιρό μνημείο στην κεντρική πλατεία....εκεί που οι μαθητές παρελαύνουν στις Εθνικές Επετείους !!!
 
     Ναι ομολογώ, είναι ένα είδος τροφής, μια μυστηριώδης ζωή – που δίνει τροφή την οποία (όλοι) οι άνθρωποι έχουν ανάγκη… Εμείς οφείλουμε να τιμήσουν το υλικό αυτό, να βρει τη σωστή ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα στοιχεία της Ιστορίας, έτσι ώστε η Ιστορία να παραμείνει ζωντανή μέσα στις επόμενες γενιές, ειδικά στην ανατροφοδότηση της ιστορικής γνώσης.
 
     Στο παλιό ξύλινο κουτί γεμάτο υγρασία ανακάλυψα με περίσσια χαρά τα τέσσερα κομματάκια μέταλλο …απονεμήθηκαν και τίμησαν μια στολή πολεμιστή … δεν είναι βέβαια των πολεμικών επιχειρήσεων του 1940, αλλά συνιστούν και οριοθετούν πράξεις γενναιότητας και ιστορικής μνήμης …είναι από τον ελληνοτουρκικό πόλεμο(Βαλκανικοί) και το τέλος της τραγικής Μικρασιατικής Εκστρατείας …
 
    Θα αναφερθώ αναλυτικά στο καθένα από αυτά σύντομα… στην Ιστορία και στον συμβολισμό τους….
 
    Απλά θέλησα, λόγω ημέρας να τα ανεβάσω σαν Μνημόσυνο στον παππού και να μου επιτραπεί να τα χαρακτηρίσω (όπως πιστεύω θα ήθελε και ο ίδιος), ως Κεφάλαιο και Κληρονομιά για όλες τις οικογένειες, που έδωσαν φόρο τιμής και αίματος στην Πατρίδα(ανεξάρτητα από κομματικές – πολιτικές θέσεις).
 
 
                            Χρόνια Πολλά για τη μέρα που ξημερώνει
 

                                        Διονύσης Κ. Αναστασόπουλος
 

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

AÇIK DENİZ VE BAŞKACA SIKINTILARIN HİKAYESİ

                              AÇIK DENİZ VE BAŞKACA SIKINTILARIN HİKAYESİ
                                               "Ιστορίες ανοικτής θάλασσας και άλλα δεινά"




                                                                      FOCA  (1)

Ο αέρας της νύχτας καθάρισε τις αισθήσεις του...στηριγμένος στα κάγκελα, παρατηρούσε την πληγή του να τρέχει αίμα κάτω από τα ρούχα με κάθε έντονο χτύπο της καρδιάς...όταν ξαναβρήκε την όραση του, το πλοίο έπλεε πλέον στ΄ανοιχτά...

  Ένιωσε μια τόσο έντονη νοσταλγία, βλέποντας τα φώτα ν΄απομακρύνονται μέσα στη νύχτα...μπορούσε να μαντέψει το άρωμα του καφέ της πρώτης βάρδιας, το ατάραχο ηλιοσκαμμένο πρόσωπο του φωτισμένο από το απαλό φως της γυροσκοπικής πυξίδας...

Λαχτάρησε ότι έσκυβε σ' ένα νέο ναυτικό χάρτη, που έπρεπε (ξανά) να υπολογίσει με ακρίβεια μια καλοχαραγμένη ρότα, με χάρακα, μολύβι και διαβήτη, ενός χάρτη, που αναπαριστούσε έναν κόσμο γνωστό, οικείο, ρυθμισμένο από χρονόμετρα και εξάντες, ώστε να επιτρέπουν να κρατάς τη στεριά σε ασφαλή απόσταση... σε προστάτευαν από την ύπουλη "ξέρα", που περίμενε να σε βυθίσει απρόσμενα....

Με πρόδωσε, είπε μέσα του .... μα μπορεί να είναι ευτυχισμένη έτσι...γιατί όχι ; θα μπορούσε να ξανα-σμίξει τόση αγάπη ; οι μήνες μαζί της μηδενίστηκαν και εξιλεώθηκαν μέσα σε ένα καινούργιο σχέδιο φυγής !!!

Τόση ένταση στο πουθενά, οι έντονες στιγμές "μαζί" τέλειωσαν, η ιστορία πάγωσε και την κοίταξε να φεύγει απόμακρη και βουβή...ποιός ήταν ο χαμένος και ο ποιός ο νικητής; πολύ νωρίς να κρίνεις σε μια ζωή που ορίζει ο υγρός, γαλάζιος κόσμος του Αιγαίου...τα χρόνια που θα έρθουν ...όλα αυτά τα χρόνια τα λατρεμένα ...τα δικά μας που έρχονται ....η ιστορία συνεχίζεται , πολύ πιο συναρπαστική από ποτέ ...κοιτάζοντας βαθιά μέσα της με μια γλυκιά προστατευτική ματιά !!!


Μακάρι, σκέφτηκε, να μπορέσω να ξαναγυρίσω στην λατρεμένη μου θάλασσα...μακάρι να μπορέσω να βρώ γρήγορα ένα καλό πλοίο !!!





 (1) Foca,  είναι η μικρή πόλη PHOCΑΙA(μια από τις 12 Ιωνικές πόλεις), με κατοίκους μέχρι την περασμένη εικοσαετία κυρίως ψαράδες. Βρίσκεται στα 70 χλμ βόρεια της Σμύρνης(Ismir) και είναι φημισμένη για τα κρυστάλλινα νερά και τα πέτρινα σπίτια.
Το όνομα της συναντάται στα Ομηρικά έπη , ειδικότερα στην Οδύσσεια με τους συντρόφους του Οδυσσέα να μαγεύονται από τις Σειρήνες. Οι πρώτοι κάτοικοι της ήταν Έλληνες, που έφτασαν τον 9ο αιώνα π.χ  και την εποίκησαν.


Συνεχίζεται διαδικτυακά για όλο το καλοκαίρι - με μικρά αποσπασματικά τμήματα και συνεχείς διορθώσεις - ολοκληρωμένο στα τέλη Σεπτέμβρη από γνωστό εκδοτικό οίκο, με ελληνικό τίτλο:

                                    "Ιστορίες ανοικτής θάλασσας και άλλα δεινά"


 
                                                          Δ.Α


 





 

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2014


ΣΕΛΙΔΕΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2014


Το αμαξάκι με τις τρεις ρόδες

 


Τα βήματα του ήταν σταθερά …πιο γοργά καθώς πλησίαζε στην εκκλησία …σπίτι περίμεναν τα δυο αδελφάκια και η γιαγιά να τους πάει το «συσσίτιο» της εκκλησίας ...καμάρωνε καθώς θυμόταν τα λόγια της μητέρας του :



Κωνσταντίνε μου, γλυκό μου παιδί εσύ θα είσαι ο πατέρας για τα αδέρφια σου τώρα …εσύ θα με βοηθάς όσο λείπω τα πρωινά και τα βράδια για δουλειά ….εντάξει άγγελε μου ;
 
 


Ναι μητέρα, απάντησε και τα μάτια του βούρκωσαν ξανά από τις αναμνήσεις - εξάλλου ήταν μόνο έξι ετών όταν ο πατέρας χάθηκε για πάντα και τώρα στα έντεκα του (πέντε χρόνια μετά) τα είχε καταφέρει περίφημα στον καινούργιο ρόλο του .
 
 
Μα να κάτι έλαμψε στα μάτια του ..δυο τεράστιες μαύρες σακούλες γεμάτες παιχνίδια στην είσοδο μιας πολυκατοικίας …κοντοστάθηκε και μετά πλησίασε με την λαχτάρα ενός εντεκάχρονου που έχει στερηθεί για χρόνια την επαφή με τα παιχνίδια …κοίταξε δεξιά – αριστερά και κανένας κάτοχος δεν φαινόταν …. ψηλάφησε τα πρώτα παιχνίδια στην κορυφή ….ανείπωτη η χαρά του ….

Μετά ξεκίνησε να ψαχουλεύει τον θησαυρό λίγο πιο βαθιά, όμως να που σταμάτησε απότομα …τα τακτοποίησε ξανά και συνέχισε το δρόμο του ….σκέφτηκε:
 
 
Κάποιου ενοίκου της πολυκατοικίας θα είναι …τόσα πολλά παιχνίδια όμως, τι χαρά θα έκαναν τα παιδιά του !
 
 
Εξάλλου είχε το χρέος να φέρει πίσω το συσσίτιο για τα αδελφάκια και την άρρωστη γιαγιά …
 
 
Κωνσταντίνε ..Κωνσταντίνε έλα εδώ …μια διαπεραστική φωνή, φιλική όμως τον σταμάτησε …γύρισε και στο απέναντι πεζοδρόμιο η καλή κυρία Μ., με ένα πλατύ χαμόγελο τον καλούσε κοντά της ….Άφοβα πλησίασε …δίπλα της ένας άγνωστος γι' αυτόν κύριος καθόταν παράμερα …τους χαιρέτισε και τους δυο και τότε άκουσε κάτι που τον έκανε ν΄ αγαλλιάσει:
 
 
Κωνσταντίνε άνοιξε τις δυο σακούλες και διάλεξε ότι επιθυμείς …
 
 
 
Αλήθεια το λέτε; Ώστε δικά σας είναι τα παιχνίδια ; σας ευχαριστώ πάρα ..μα πάρα πολύ ...
 
 
Έτρεξε με μια λαχτάρα και κάθε φορά που έπιανε κάτι φωτίζονταν το πρόσωπο του …..ένας αμαξάκι στραπατσαρισμένο με τρεις ρόδες ήταν ο θησαυρός του … τον αγκάλιαζε πλέον σφιχτά, ενώ δεν παρέλειψε με τις ευχαριστίες του να ρωτήσει :
 
 
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ , αλλά θα μπορούσε να πάρω και μια κούκλα για την αδελφούλα μου στο σπίτι , εάν γίνεται και δεν τη στερήσω από κάποιο άλλο παιδάκι ;
 
 
Μια αθώα ερώτηση , γεμάτη λαχτάρα ενός παιδιού που έχει αναλάβει ρόλο μεγάλου …..μια κούκλα για την αδελφή του … τόσο απλά και ανθρώπινα !!!
 
 
Επέστρεφε σπίτι με τα πλαστικά δοχεία του συσσιτίου της εκκλησίας και δυο παιχνίδια στην αγκαλιά του…. ένιωσε περήφανος πάλι με τα λόγια της μητέρας :
 
 
Κωνσταντίνε γλυκό μου παιδί εσύ θα είσαι ο πατέρας για τα αδέλφια σου …
 
 


Οι πρώτες στάλες της βροχής ξεκίνησαν να πέφτουν …αγκάλιασε σφιχτά την κούκλα και το λειψό αυτοκινητάκι μέσα στο παλτουδάκι του για να τα προστατέψει και συνέχισε το δρόμο του ...
 
 


Ο πολύτιμος θησαυρός του δεν έπρεπε να βραχεί …όμως ίσως δεν γνώριζε ότι η βροχή αυτή της γκρίζας πόλης δεν έχει τη δύναμη να λεκιάσει την κρυστάλλινη καθαρότητα ενός παιδιού, ενώ μπορεί με ξεχωριστή ευκολία να διαπερνά και να λεκιάζει τις δικές μας ζωές …
 
 


Παρατηρητές του πόνου, θα μονολογήσει κάποιος …
 
 

Ε..και τι να κάνουμε εμείς τώρα βρε αδελφέ, έχουμε τα δικά μας βάσανα, θα προσθέσει ίσως κάποιος άλλος …
 
 
Αλήθεια ο Κωνσταντίνος δεν θέλησε συνειδητά να διαπράξει το αυτονόητο για ένα στερημένο μικρό παιδάκι: μια ενδεχόμενη κλοπή ξένης ιδιοκτησίας, όπως θα ισχυριζόταν ο ιδιοκτήτης των αφαιρεθέντων αντικειμένων ευτελούς αξίας…Παρέμεινε σταθερός με ήθος και αξιοπρέπεια ξεπερνώντας την παιδική του λαχτάρα για παιχνίδια με γνώμονα το χρέος στη μητέρα και τ’ αδέλφια του…
 
 
Όμως σε εμάς λέκιασε βαθιά την αντανάκλαση στο ατσάλινο βαρύ επώνυμο ρολόι … στα ακριβά αλουμινένια ζαντολάστιχα ενός αστραφτερού αυτοκινήτου που δεν έπρεπε να λασπωθούν …. στους καθρέφτες ενός ζεστού σπιτιού με ένα βαρυφορτωμένο χριστουγεννιάτικο γεύμα …….μια τόσο δυνατή αντανάκλαση ενός μαθήματος αξιοπρέπειας από ένα παιδί – αγωνιστή...
 
 
Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς πατέρα με σύμμαχο του μοναδικό αξίες και ήθος …
 
 
Υπάρχει τελικά ελπίδα, θα αναρωτηθεί κανείς σήμερα σ΄ αυτόν τον τόπο;
 
 
Ναι υπάρχει,  όσο υπάρχουν παιδιά σαν τον μικρό Κωνσταντίνο γύρω μας …
 
 
Αρκεί ν΄ ανοίξουμε επιτέλους τα μάτια της ψυχής μας να τα δούμε ….
 
 
Η αξιοπρέπεια και η δύναμη της ανθρώπινης ψυχής δεν γνωρίζουν όρια !!!
 
 
Καλά Χριστούγεννα σε όλους
 
 
                Διονύσης Κων. Αναστασόπουλος